Gastbloggers, Gezondheid, Revalidatie, Sporten

Het verhaal van gastblogger Gerryo: “Omgooien leefstijl was mijn redding”.

Dit is het verhaal van gastblogger Gerryo Voermans uit Wanroij (48 jaar nu), moeder van 2 dochters van 16 en 23. Op 11 september 2014 werd zij getroffen door een herseninfarct. Hoe zij haar levensstijl heeft omgegooid, is enorm inspirerend. Lees hier haar verhaal!

” Op 11 sept 2014, kreeg ik op een warme na-zomerse dag op een druk terras een herseninfarct. Na 3 dagen ziekenhuis mocht ik naar huis. Totaal aan mijn lot over gelaten. Kon geen vijftig meter lopen, kon niet fatsoenlijk praten, schrijven, lezen, staan, mijn gezicht stond scheef, echt een ware hel op aarde, waarin ik was beland.. Revalidatie moest direct starten maar begon pas na 1 mnd. Binnen die maand besloot mijn (ex) partner om niet meer met mij verder te willen.

Uit het ziekenhuis en dan..,

Er daar stond ik, helemaal alleen… met een handje vol vrienden. De hel werd werkelijkheid … als ik toen mijn zus en mijn ouders niet had gehad zou ik niet geweten hebben hoe ik hier uit gekomen was.

Er volgde een hele nare tijd,

Ik had mijn emoties niet onder controle en schold iedereen die me lief was, te onpas uit. Niks voor mij, zelfs mijn eigen kinderen. Zoveel gehuild om wat er uit mijn mond kwam wat ik zo niet bedoelde… ik had geen rem meer, zeiden ze in het ziekenhuis en moest er maar mee leren leven. Ook mijn korte termijn geheugen, volgens neuro psychologisch onderzoek, lager dan laag gescoord, moest maar leren leven met pen en papier bij de hand te hebben, volgens t revalidatie team…. zou nooit meer herstellen …mijn energie level zou nauwelijks verhogen, moest ik maar accepteren, volgens de revalidatie arts.

 als ik toen wist, wat ik nu 4 jaar later allemaal weet ….

De vervelende periode die daarop volgde zal ik jullie besparen en ga nu verder vanaf het moment dat ik zelf voor mezelf beter MOEST worden.

Op een gegeven moment sloeg de verveling toe, de muren kwamen op me af. Ik zei tegen mijn moeder, “wat moet ik toch met al die vrije tijd !!” Gek werd ik ervan. Wilde zelfs weer werken, ook gedaan, maar ging niet meer. Dat was ook weer een heel iets… ik kon mijn beroep niet meer uit oefenen.. was weer een enorme giga tegenslag (ik was tandartsassistente)

Nieuwe start door sporten

Mijn zus zei toen; waarom ga je niet mee sporten? Paar uurtjes per week ? Nou, zij had achteraf gezien , de helft van het toverwoord uitgesproken! En daar ging ik los !

Ik kon werkelijk niets en ging toch mee met een lesje bodypump. Met de laagste gewichtjes deed ik mee! Totall los, op, kapot en moe ging ik terug, maar had zon overweldigend goed gevoel ,dat ik zat te popelen voor de volgende les. Al snel werd dit een vast ritueel in mijn dagpatroon. Tijdens het bodypumpen zag ik ook mensen spinnen, en dacht ; ik doe dat erbij! Al gauw sportte ik 6 uur per week. Had nauwelijks energie over voor andere dingen, buiten mijn dagelijkse dingetjes, maar had het er graag voor over! Ik voelde mij immers zo goed!

Toen “moest” ik van de neuroloog ook aan de statines. Ziek was ik ervan, kon niet meer van de spierpijn sporten en begon me toen de verdiepen in de rotzooi die ik slikte. (Had overigens perfecte cholesterol waardes….) hiermee was ik gestopt .

Sloot me ook aan bij lotgenoten groepen op facebook en kreeg een heel leuk contact met een lotgenoot. Die kreeg mij zover dat ik weer opnieuw ging revalideren, want ik had dat gestopt omdat ik dacht dat ik dit niet nodig had …. zo dankbaar dat ik dat alsnog heb gedaan.

Mijn energie was wel beter, maar nog lang niet wat ik wenste. Ook mijn geheugen werd weinig beter, liet mij nog te vaak in de steek.

Begin ketogeen leven

Op een gegeven moment ging ik naar een festival, wat ik bijna cancelde vanwege mijn vermoeidheid . Daar leerde ik een man kennen en kreeg een relatie met hem.

Vanaf dat moment ging mijn herstel berg opwaarts. Het geluk trof, dat hij orthomoleculair/kpni therapeut en personal trainer is. Samen met hem ben ik aan een trainings-en voedingsprogramma ben begonnen. Hij heeft mij zoveel geleerd… Zonder hem was ik nooit zover gekomen.

Ik begon met krachttraining , hardlopen, yoga, met tijden vasten, koolhydraten minderen enz enz. Ik kreeg steeds meer energie. Kon na een tijd ook weer stukjes lezen. Alle informatie zocht ik op! Verdiepte me ook in de medicijnen die ik slikte , en daar was ik ook mee gestopt. Na een jaar was ik klaar om een ketogeen levensstijl te gaan doen.

– Sinds die tijd heb ik de grootste winst ooit behaald. –

Voor mijn “Keto tijd”, sliep ik vaak overdag en lag savonds rond 20.00u, uiterlijk 21u in bed. Kon nog steeds geen spontaan gesprek voeren zonder te haperen…

Nu kan ik gewoon als een “normaal” persoon de dag doorbrengen en rond 22, 22.30u naar bed. Zelfs als ik visite heb, later.

Ook ben ik begonnen met intermitting fasting, eerst 5:2, toen 18-6 en soms 24uurs vasten , allemaal voor mijn brein.

Hoe is het nu?

Ik heb geen brainfog meer, ben super helder in mijn hoofd, kan een gesprek voeren , bijna zonder stotteren of zoekend naar woorden, geheugen zo goed als terug, cursus Spaans zelfs begonnen!, heb mijn emoties onder controle en kan met stressvolle situaties overweg. Ook (yin/yang)yoga heeft hier erg veel mee geholpen om weer de rust in mezelf terug te krijgen. Sport nog steeds zo’n 7 a 8 u per week.

Afgelopen zomervakantie ben ik ALLEEN met mijn dochters gaan kamperen in de Ardennen , zelf de tent opgezet alles! Ik flipte niet 1x van de stress ondanks het 35gr of meer was. Zo trots op mezelf.

Ik heb wel eens weer wat meer koolhydraten gegeten, maar dat gaat niet meer werken voor mij. Zit gemiddeld rond de 25 koolhydraten per dag. De gezondheidsvoordelen die ik hiermee heb zijn ongekend .

Het verbaast me werkelijk hoe ik nu ben geworden. Dit had ik nooit, maar dan ook nooit durven hopen … heb zoveel levensplezier terug!

Leef nu alweer 1 jaar en 8 maanden ketogeen.

De vijf pijlers denk ik goed in de hand te hebben nu. Heb onlangs helaas mijn relatie met mijn vriend moeten beëindigen om de pijler stress onder controle te krijgen. Dit laatste was ontzettend moeilijk maar wel nodig voor mijn gezondheid ….

Als ik mensen wil vertellen hoe goed het met me gaat, willen ze maar weinig horen over mijn nieuwe levensstijl . Krijg altijd commentaar, en had t gevoel me altijd te moeten verdedigen . Daar ben ik dus mee gestopt en vertel het alleen nog maar als ze er om vragen”.

NB Dit is het verhaal en de ervaring van Gerryo. Het is geen promoverhaal voor een ketogeen dieet noch willen we hiermee de suggestie wekken dat dit DE oplossing is voor iedereen met hersenletsel. Zuiver en alleen dient dit verhaal ter inspiratie en laat het de geweldige ervaring van Gerryo zien.

Ineke, Revalidatie

Gespecialiseerde Revalidatie: NAH poli….

Na mijn eerste revalidatieperiode, poliklinisch, bedacht ik me dat ik zover was om weer terug aan het werk te gaan.

Maar het opbouwen putte me enorm uit. Daarnaast liepen we in communicatie thuis echt vast. Ik was boos, gefrustreerd en had een kort lontje. Ik wist het echt even niet meer.

Het was tijd om hulp te zoeken. En nee, niet bij de psychische ondersteuner van de huisartsenpraktijk, die meteen vertelde niets te weten van NAH.

Online ging ik zelf wel op zoek. En ik kwam uit bij een NAH-poli!! Heliomare, Wijk aan Zee. Ik heb ze gemaild en we maakten een afspraak.

Ze vonden dat ik het beste nogmaals een (gespecialiseerde) revalidatie op kon starten. Met een neuropsycholoog voor psychische ondersteuning voor mij EN mijn man, daarbij een groepsmodule Omgaan met verminderde belastbaarheid. Cognitieve training; waarvoor eerst een NPO afgenomen zou worden. Beweegmogelijkheden.  Arbeidsondersteuning. Een heel pakket!!

Hier kwam ik in zo’n bad van (h)erkenning, dat ik een dergelijke behandeling jullie alleen maar kan aanraden als goede opstap naar het leven met NAH.

https://www.heliomare.nl/hoe-kunnen-we-u-helpen/beperkingen/niet-aangeboren-hersenletsel-nah/

Blijf niet rondlopen met je niet-pluis gevoel, er is echt goede hulp beschikbaar, maar wordt soms niet meteen aangewezen!!

Heb jij nog tips voor revalidatiemogelijkheden?

Kesty, Revalidatie

Mijn ervaring met poliklinische revalidatie

Door: Kesty

Na 4 dagen ziekenhuis, was het tijd dat ik weer lekker naar huis ging. 2 weken later, kon ik terecht bij de revalidatie afdeling van het AMC, waar ik op poliklinische basis aan de gang ging.

Thuis was ik wel al begonnen met kleine wandelingetjes maken. Ik had toen nog heel veel rust nodig. 2 x op een dag ging ik even liggen boven in bed. Verder werd de verzorging  van Isa en het huishouden compleet overgenomen door mijn moeder en schoonmoeder dus. Hoe fijn en hoe bijzonder!

Waar bestond mijn poliklinische revalidatie uit:

  • neurologische trainingsgroep (fysiek): 6 weken lang 2 x per week 1,5 uur per keer
  • ergotherapie
  • maatschappelijk werk
  • revalidatie arts

 

Neurologische trainingsgroep

Dit was een soort fitness circuit training zonder apparaten, met een groepje van ca. 8 mensen met hersenletsel. In duo’s deed je ongeveer 12 verschillende oefeningen, die allemaal 2 minuten duurden. In totaal waren we 1,5 uur bezig met oefeningen als steppen, een bal tegen muur schoppen, trap op en af lopen, zakje neergooien en oprapen, wandelen etc. En je score werd bijgehouden en natuurlijk was het de bedoeling dat je elke week vooruit ging. Dit ging me gelukkig goed af. Ik was redelijk fit toen ik mijn herseninfarct kreeg en lichamelijk was ik snel hersteld. De fysio’s die de groep begeleidden, zeiden dat ik eigenlijk ‘te goed’ voor dit groepje was. Maar het was toch wel goed om te doen om weer vertrouwen in je lichaam te krijgen. Dus so be it. Heb het gewoon gedaan.

Ergotherapie

Dit heb ik geloof ik 4 x gehad. Een gesprek van een uur. Hierin leerden ze me om lichamelijke taken af te wisselen met cognitieve taken. Mijn dagen te plannen, energie te verdelen. En we deden ook wat testjes om te zien hoe erg de sensibiliteitsstoornis links was. Na een paar sessies, vond de ergotherapeute dat ik ‘klaar’ was. Ik pakte het goed op. Ik mocht altijd terugkomen als ik daar behoefte aan had.

Maatschappelijk werk

Dit bestond uit 3 gesprekken als ik me niet vergis. Mijn vriend was hier ook bij aanwezig. Ze kijken hier vooral hoe je er zelf in staat en waar jij behoefte aan hebt. Je kunt eventueel ook vanuit hier doorgestuurd worden naar een psycholoog. Ik ging en ga vrij nuchter, praktisch en positief om met hetgeen me overkomen is. Dus de basis sessies waren voor ons genoeg.

Revalidatie arts

Dit is degene die verantwoordelijk is voor je hele revalidatie en alle disciplines die ik hier noem, aan elkaar koppelt. Zij heeft me uitgelegd wat er gebeurd is in mijn hoofd, hoe de hersenen werken. Zij deed ook voorspelling dat ze dacht dat ik wel terug zou kunnen komen op eigen niveau qua werk. Dat is helaas niet uitgekomen. Hier ben ik ook een paar keer geweest.

Conclusie: wat vond ik van het revalidatie programma in het AMC?

Het was een goede start, om vrijwel direct na het infarct in beweging te zijn. En 6 weken lang te werken aan je conditie, te snappen wat er met je is gebeurd en een inschatting te maken of en welke vervolghulp er nog nodig is. Bij mij bleek of leek dit niet nodig.

Wel vind ik dat je daarna echt in het diepe gegooid wordt. Je moet het thuis echt zelf uitzoeken. En dan begint het eigenlijk pas. Dus poliklinische revalidatie belangrijk? Ja, maar slechts als start van je proces en weg naar herstel.

Voor aanvullende hulp, kun je terecht bij organisaties als Hersenz, Professionals in NAH of anderen. Verwijzing gaat vaak via de huisarts.

Heb jij ervaring met poliklinische revalidatie? Heb je er wat aan gehad?