Mama & kind, Opvoeding, Tips & tricks over leven met NAH

Communicatie en opvoeding….

Heb ik laatst geschreven over de communicatie binnen de relatie, nu in onze situatie hebben we natuurlijk ook nog de kinderen…. communiceren en opvoeden…. heftig soms!
(Meer qua gevoel. Want je wilt het graag “goed” doen!)

Heel eerlijk ben ik best wat onzeker af en toe hoe ik overkom naar de kleine. Wat dat betekent voor onze relatie en de opvoeding. Ben ik wel ‘stevig’ genoeg voor de opvoeding?

Choose your battles

Meer dan ooit, door de vermoeidheid, houd ik me aan de ‘choose your battles’ methode.

Alleen, wanneer ik er eentje ‘choose’ (kies), wil ik niet te hard gaan, omdat ik weet dat ik snel te luid ga…. dat kapotte remmetje natuurlijk.

Continu dat afwegen, balanceren op een koordje, voor mijn gevoel. Sta je dan met je pedagogische achtergrond en werkervaring in complexe gedragspatronen…..

Ik denk dat ik wat ondersteuning in communicatie kan gebruiken, komt voornamelijk door de vertraagde informatieverwerking versus snelheid in ‘discussies’, wat mij snel van streek brengt, heb ik mij laten vertellen…

Extra ondersteuning

Mijn begeleidster adviseerde me vanwege mijn onzekerheid hierin om mijn pedagogische vaardigheden, die ik beheers, wat op te frissen met literatuur. Om me een beetje te ondersteunen en voor te bereiden.

Ik vond dat een beetje moeilijk, maar ik ben een grens overgestapt. Wat ik de laatste tijd vaker doe en tot nu toe niet tegenvalt. Welke deuren zich dan openen.

En heb dus nu een boek besteld met een theorie waar ik me goed bij voel, how2talk2kids. Met name om de communicatietechnieken en de rust die je er schijnbaar mee kunt behalen….Ik ga er eens rustig door bladeren!! En hou jullie op de hoogte over wat ik ervan vind.

Herken je dat gevoel een beetje extra ondersteuning te kunnen gebruiken?

Ineke, Revalidatie

Gespecialiseerde Revalidatie: NAH poli….

Na mijn eerste revalidatieperiode, poliklinisch, bedacht ik me dat ik zover was om weer terug aan het werk te gaan.

Maar het opbouwen putte me enorm uit. Daarnaast liepen we in communicatie thuis echt vast. Ik was boos, gefrustreerd en had een kort lontje. Ik wist het echt even niet meer.

Het was tijd om hulp te zoeken. En nee, niet bij de psychische ondersteuner van de huisartsenpraktijk, die meteen vertelde niets te weten van NAH.

Online ging ik zelf wel op zoek. En ik kwam uit bij een NAH-poli!! Heliomare, Wijk aan Zee. Ik heb ze gemaild en we maakten een afspraak.

Ze vonden dat ik het beste nogmaals een (gespecialiseerde) revalidatie op kon starten. Met een neuropsycholoog voor psychische ondersteuning voor mij EN mijn man, daarbij een groepsmodule Omgaan met verminderde belastbaarheid. Cognitieve training; waarvoor eerst een NPO afgenomen zou worden. Beweegmogelijkheden.  Arbeidsondersteuning. Een heel pakket!!

Hier kwam ik in zo’n bad van (h)erkenning, dat ik een dergelijke behandeling jullie alleen maar kan aanraden als goede opstap naar het leven met NAH.

https://www.heliomare.nl/hoe-kunnen-we-u-helpen/beperkingen/niet-aangeboren-hersenletsel-nah/

Blijf niet rondlopen met je niet-pluis gevoel, er is echt goede hulp beschikbaar, maar wordt soms niet meteen aangewezen!!

Heb jij nog tips voor revalidatiemogelijkheden?

Ineke, Ondersteuning / subsidies

Ineke: ‘Mijn ervaring met Hersenz’

Door: Ineke Wiedijk-Lekx

Ondersteuning in de chronische fase van NAH

Infarct, herstel en revalideren. Een moeilijke warrige periode. En dan….. probeer je het leven op te pakken. Daar begint de uitdaging pas!! Want wat als het niet lukt. Thuis niet. Op je werk niet. Ik ging op zoek naar hulp en vond die bij Hersenz.

Waar heeft Hersenz mij mee geholpen?

  • Hersenz heeft mij inzicht gegeven in wat er mis gaat in mijn hoofd door informatie daarover te verstrekken.
  • Geholpen met doelen op te stellen
  • Tools te geven
  • Een luisterend oor te bieden
  • En om te leren gaan met mijn ‘nieuwe ‘ hoofd.
  • Om mezelf opnieuw te leren kennen.
  • Om ons gezin weer op de rit te zetten.

Ik ben daar heel dankbaar voor, om weer de grip terug te krijgen en stappen te kunnen/ durven ondernemen. Bewuste keuzes kunnen en durven maken. Structuur en strategiën toepassen, zo ben ik een heel stuk gegroeid in mogelijkheden!

Wanneer je bij controle bij de neuroloog te horen krijgt, geef het drie maandjes, en dan na die periode je nog niet je oude ik bent, dan zoek je de fout bij jezelf. Ik wel in ieder geval.

Teleurstelling, overschatting, frustratie, je leven op dezelfde manier weer willen oppakken. Alles stond op zijn kop. Niks aankunnen. Tot ik bij Heliomare (revalidatie instelling waar Hersenz aangeboden wordt) kwam en daar de puzzelstukjes ineen vielen. Hersenletsel. Het werd benoemd en erkend.

De resultaten van Hersenz, kwamen niet bij toverslag, zonder slag of stoot. Want de cursusdagen zaten vol informatie; prikkels; teksten lezen, vertellen en luisteren; in een groep. Fysiek aan de slag met de PMT (psychomotorische therapie), Thuisgesprekken. En ; emoties. Van wat er is gebeurd, maar ook zeker van herkenning. Je eindelijk gehoord voelen….

Ik heb alle Hersenz modules gevolgd, met iedere keer mijn eigen gestelde doelen. Heel bewust bezig met je eigen proces,maar wel samen in de groep. Jouw lotgenoten.

Het was zwaar, ik moest iedere week vooraf en achteraf rekening houden met een volle dag … vooral in het begin, tot je ervaart wat voor goeds het je brengt. Want beseffen dat je proces echt gaat lopen en werken, brengt juist ook energie terug, de glans in je overige dagen. En dat is alles waard!!

Hersenletsel is blijvend, maar hier leer je met de gevolgen omgaan, zodat je weer grip op je leven krijgt. Anders, maar net zo waardevol!!

En zoveel dichter bij jezelf. In jouw kracht!

Ik heb heel veel aan Hersenz gehad en raad het zekers aan!