Ineke, Tips & tricks over leven met NAH

Hoeraaaa jarig!!

Ik heb de afgelopen jaren verschillende manieren geprobeerd er het beste van te maken. Mijn verjaardag. Hoera.

* iedereen tegelijk een paar uurtjes laten komen.
* vrienden en familie verdeeld over twee momenten.
* met eten/ zonder eten.

Feit blijft; het is druk, aandacht verdelen, gezellig doen.

Wat mij in ieder geval helpt, zijn de volgende dingen:

1. Een goede voorbereiding: alles in huis hebben, makkelijke hapjes en drankjes. Gewoon chips op tafel, geen gekke hapjes.

2. Voor de boodschappen krijg ik van de Appie een gratis-bezorgcode voor mijn verjaardag, waar ik dankbaar gebruik van maak. De basis vul ik ruim van te voren in, af en toe nog even aanpassen tot moment dat ik de bestelling afrond. Tot in de keuken!!

3. Ik weet een heel fijn adresje voor heerlijke brownies, mooi besteld, kant en klaar!! Mijn vaste prik voor bij de koffie. Goed dan nog een appeltaartje erbij.

4. Het huis poetsen verdeel ik over de week, om druk te vermijden.

5. En de dag zelf rust ik van te voren, daarna laat ik het even over me heen komen. Af en toe even ademhalen op de wc of in de keuken.

Op deze manier kan ik er toch een beetje van genieten en is iedereen blij dat ik niet meer van die gekke dingen verzin…

En ik blij dat ik maar 1 x per jaar jarig ben en het ook nog tegelijk met manlief vier….

Op mijn eigen verjaardag ga ik anders genieten. Van nog zo’n verjaardagskadootje in de mail: gratis toegang op je verjaarsdag in de spa!!

Even heeeerlijk in mijn eentje!

Wat is jouw manier van verjaardag vieren?

** en ja; resultaat bleef; overprikkeld, oververmoeid, hoofdpijn en oorsuizen….. maar flink verwend met geniet-kadootjes en vandaag (maandag) flink het sopje erdoorheen, fris en fruitig!!

Kesty, Mama & kind

Ode aan alle moeders met hersenletsel

Het is vandaag internationale vrouwendag en het thema is: Heldinnen!

Nu heb ik eerst zitten nadenken wie ik als heldin zie. Daarna in ons team van bloggers besproken. En dan komt er wel wat boven drijven (van dappere moeders tot bewonderenswaardige mede bloggers of bekende personen). Tot het kwartje ineens viel.

Heldinnen? Dat zijn wij zelf! Wij, moeders met hersenletsel. Daarom vandaag een ode aan onszelf, aan jullie, vrouwen van de Club en aan jullie vrouwen ‘out there’. Allen levend met hersenletsel. Jullie zijn de reden dat we deze club begonnen zijn. Jullie zijn, net als wijzelf, de heldinnen van vandaag!

Waarom?

Omdat:

  • Je misschien de dood wel in de ogen hebt gekeken en toch gewoon doorgaat
  • Je leven drastisch en ongevraagd aan hebt moeten passen
  • Je nu moet leven met beperkingen
  • Je even goed je rol als huismanager moet vervullen
  • Je bovenal de beste moeder voor je kinderen wilt zijn
  • Je elke dag vol goede moed, weer opnieuw begint
  • Ook al loop je te vaak tegen je eigen grenzen aan

En ik weet dat heel veel moeders met hersenletsel, twijfelen. Of ze een goede moeder zijn met hun beperkingen. Omdat ze niet alles kunnen, wat ze zouden willen.

Maar echt mama’s, twijfel niet!

Je bent goed genoeg, mama met hersenletsel!

Alles wat je kind nodig heeft, ben jij! Zijn/haar moeder. Ik las laatst een mooie zin:

For a child love is spelled:

T-I-M-E’

Hoe mooi is dat? Tijd hebben we wel toch? 😉.

De zin laat zien hoe simpel het kan zijn. Het is niet erg dat je niet alles meer kan. Je kind wil jouw aandacht, that’s all.

Doe gewoon elke dag je stinkende best om de beste versie van jezelf te zijn. Ook met hersenletsel. Je kind kopieert jou en zal ook de beste versie van zichzelf worden op die manier. En dat willen we toch allemaal?

Dus lieve heldinnen, alle moeders met hersenletsel:

Wees trots op jezelf, je doet je best en je doet het geweldig!!

Maaike

Even voorstellen: Maaike

Vanaf vandaag is Maaike ook een van de vaste bloggers bij de Club! Maaike is 45 jaar, moeder van de 3 allerleukste tieners ter wereld en getrouwd met de liefde van haar leven. 

Voor 2011 was zij parttime werkzaam in de wijkverpleging en had een eigen onderneming aan huis. Jaarlijks organiseerde zij een festival en was vrijwilliger bij diverse andere festivals. Een bezige bij die zich overal graag mee bemoeide in onder andere de wijkraad en was altijd onderweg.
In 2011 werd alles anders toen zij getroffen werd door een hersenvliesontsteking. Het was een virale ontsteking, waarvan haar destijds verzekerd werd dat je hier helemaal van geneest . Dat liep toch anders  en daar vertelt zij in een latere blog meer over.
Na twee jaar werd ze arbeidsongeschikt verklaard en stortte haar leven in. Maar bouwde gelukkig weer een prachtig nieuw leven op. ♡
Hier deelt zij graag met je haar ervaringen van de afgelopen jaren.

Je kunt haar ook volgen via Instagram  @mimaaike.

Ilse, Mama & kind

Moeders: de managers van een gezin

img_9571

Ilse: Mijn hersenletsel heb ik inmiddels al weer ruim 13 jaar. Één van de grootste gevolgen voor mij is de altijd aanwezige vermoeidheid. Zelf omschrijf ik het vaak als chronische vermoeidheid. Het lastige daaraan vind ik dat het door veel mensen op iets psychisch wordt gegooid. Iets wat tijdelijk is en door de juiste mindset wel opgelost kan worden.

Inmiddels weet ik dat dat niet zo werkt. Pas onlangs kwam ik er achter dat er een naam is voor vermoeidheid na hersenletsel: neurofatique. Oftewel: hersenmoe. (Lees hier meer over op hersenletsel-uitleg). Sowieso een fijne site met uitleg omtrent hersenletsel! 

Altijd moe, geen dag voorbij gaan dat je vól energie je dag doorkomt. Het went. Het is inmiddels onderdeel van mij geworden. En daarmee voor mij ook een valkuil geworden. Want vaak ga ik dwars door die vermoeidheid heen. Zeker sinds ik een gezin heb.

Verschillende levensfases

Veel vriendinnen van mij zitten in dezelfde levensfase. Bijna allemaal hebben we jonge kinderen. En lopen veelal ook tegen dezelfde zaken aan. Die bespreken we ook wel eens met elkaar. Toen onze kids nog baby’s waren grapten we vaak dat we i.p.v. moeder -> MOE-der waren geworden.

Nu met schoolgaande kids gaat het veel over wat er allemaal geregeld moet worden op school, maar ook buiten school. Regelmatig moeten er dingen mee naar school genomen worden. Glazen potjes, elektrische waxinelichtjes, postzegel, plastic tas, wc rollen, etc. etc. En als je kind het niet mee heeft, kan het ook niet meedoen met de betreffende activiteit. Vaak hoor je het ook wel op tijd dat er iets mee moet, maar dan moet je dus wel onthouden wanneer.

En zo gaat dat dus ook met activiteiten op school en buiten school. Zeker met jonge kids ben je als ouder enorm betrokken bij alles aangezien ze het zelf nog niet kunnen.

Moeder = regelaar thuis

Weet je wat ik van bijna al mijn vriendinnen terug hoor? Dat zíj de regelaars zijn thuis, de drijvende kracht achter het gezin. Niet dat hun mannen niks doen, maar het zijn toch vaak de vrouwen die het overzicht bewaren, de managers zijn van het gezin.

Zo ervaar ik het hier thuis ook. Mijn man werkt fulltime, dus automatisch komen er ook veel dingen op mijn bordje. Heel logisch op zich, maar in hoeverre kan ik het aan? Regelmatig kom ik in een vicieuze cirkel van VERMOEIDHEID -> VERMINDERDE BELASTBAARHEID -> OVERPRIKKELING -> VERMOEIDHEID -> etc.

Een burn out ligt hier geregeld op de loer. Dat ik mijzelf voor mijn kinderen makkelijk wegcijfer en mijn niet-lullen-maar-poetsen mentaliteit werken hier natuurlijk ook niet positief aan mee. Dus ja, de extreme vermoeidheid is soms ook een psychisch dingetje. Maar de neurofatique blijft.

Dit is dus ook gelijk de reden waarom ik graag actief deelneem aan deze club voor moeders met hersenletsel. Als moeder komt er al veel op je bordje, laat staan als je hersenletsel hebt. Een gezin verandert in de loop der jaren, daar heb je als moeder met hersenletsel ook in mee te gaan. Hoe ga je daar mee om? Wat zijn de uitdagingen? En wat kunnen wij als moeders met hersenletsel van elkaar leren?

Ik hoop dat wij elkaar op heel veel verschillende vlakken weten te informeren maar ook te inspireren. Met heel veel liefde naar elkaar, (voor)oordelen zijn er al genoeg.

Welkom in deze club van mooie, sterke, unieke vrouwen! 

(Enne, die burn out kom ik in een volgende blog nog op terug, want daar valt ook nog genoeg over te vertellen)

Ineke, Kijk, lees en apptips, Tips & tricks over leven met NAH

Ik lees graag, ook met hersenletsel!

Nu ik volledig thuis kwam te zitten, dacht ik; tijd om oude hobby’s meer op te pakken!!

Dus een boek gepakt, waar ik ooit mee was gestart maar geen “tijd” voor had buiten de vakanties….

Lezen is voor mij in een andere wereld stappen, uit mijn hoofd, ontspannen!!

Maar toen bleek dat ook hier mijn “blessure” een flink impact op heeft…….

De lettertjes dansten voor mijn ogen, ik raakte continu de draad kwijt, ik werd zo vermoeid van het concentreren. En dan de frustratie erbovenop van het “moeten” van mezelf.

Ik las een artikel van een lotgenoot over Ebooks en Ereaders, dat die een flink verschil kunnen betekenen. Nog even getwijfeld.

Niet-helpende gedachten die ik had:

-” Maar ik wil een boek, papier vasthouden”.

– “Word ik ook zo’n digitale lezer”.

– ” Zo is lezen niet bedoeld”….

Je snapt me vast.

Ik ben begonnen met een Ebook op mijn smartphone. Eerst eens proberen.

Omdat je maar één schermbeeldje vult met een gedeelte van een “bladzijde”, hak je het aantal prikkels, lettertjes en eigenlijk het hele verhaal, in kleinere porties om tot je te nemen. Dat las al zoveel lekkerder. Ik was om!!

Dat het geen goed idee is om dan gelijk uren achter elkaar te gaan lezen, want de belastbaarheid blijft laag, hoef ik je denk ik niet uit te leggen. Daar moest ik wel zelf achter komen helaas. Hoofdpijn tot en met. Hoe komt dat toch? Ik hou dat nu goed in de gaten.

Liefst in bed om lekker meteen daarna te slapen na deze hersenactiviteit…. vermoeid maar ontspannen!!

Mijn 4 voordelen van de E-reader

  1. Fijner beeld en licht dan op een smartphone.
  2. De lettergrootte kun je instellen.
  3. Je kunt er heel veel boeken op kwijt
  4. Klein en compact mee te nemen.

Ja ik ben fan!! Misschien is het ook wat voor jou?

Heeft iemand nog een boekentip?😊