Ilse, Moeder zijn

Moeders: de managers van een gezin

img_9571

Ilse: Mijn hersenletsel heb ik inmiddels al weer ruim 13 jaar. Één van de grootste gevolgen voor mij is de altijd aanwezige vermoeidheid. Zelf omschrijf ik het vaak als chronische vermoeidheid. Het lastige daaraan vind ik dat het door veel mensen op iets psychisch wordt gegooid. Iets wat tijdelijk is en door de juiste mindset wel opgelost kan worden.

Inmiddels weet ik dat dat niet zo werkt. Pas onlangs kwam ik er achter dat er een naam is voor vermoeidheid na hersenletsel: neurofatique. Oftewel: hersenmoe. (Lees hier meer over op hersenletsel-uitleg). Sowieso een fijne site met uitleg omtrent hersenletsel! 

Altijd moe, geen dag voorbij gaan dat je vól energie je dag doorkomt. Het went. Het is inmiddels onderdeel van mij geworden. En daarmee voor mij ook een valkuil geworden. Want vaak ga ik dwars door die vermoeidheid heen. Zeker sinds ik een gezin heb.

Verschillende levensfases

Veel vriendinnen van mij zitten in dezelfde levensfase. Bijna allemaal hebben we jonge kinderen. En lopen veelal ook tegen dezelfde zaken aan. Die bespreken we ook wel eens met elkaar. Toen onze kids nog baby’s waren grapten we vaak dat we i.p.v. moeder -> MOE-der waren geworden.

Nu met schoolgaande kids gaat het veel over wat er allemaal geregeld moet worden op school, maar ook buiten school. Regelmatig moeten er dingen mee naar school genomen worden. Glazen potjes, elektrische waxinelichtjes, postzegel, plastic tas, wc rollen, etc. etc. En als je kind het niet mee heeft, kan het ook niet meedoen met de betreffende activiteit. Vaak hoor je het ook wel op tijd dat er iets mee moet, maar dan moet je dus wel onthouden wanneer.

En zo gaat dat dus ook met activiteiten op school en buiten school. Zeker met jonge kids ben je als ouder enorm betrokken bij alles aangezien ze het zelf nog niet kunnen.

Moeder = regelaar thuis

Weet je wat ik van bijna al mijn vriendinnen terug hoor? Dat zíj de regelaars zijn thuis, de drijvende kracht achter het gezin. Niet dat hun mannen niks doen, maar het zijn toch vaak de vrouwen die het overzicht bewaren, de managers zijn van het gezin.

Zo ervaar ik het hier thuis ook. Mijn man werkt fulltime, dus automatisch komen er ook veel dingen op mijn bordje. Heel logisch op zich, maar in hoeverre kan ik het aan? Regelmatig kom ik in een vicieuze cirkel van VERMOEIDHEID -> VERMINDERDE BELASTBAARHEID -> OVERPRIKKELING -> VERMOEIDHEID -> etc.

Een burn out ligt hier geregeld op de loer. Dat ik mijzelf voor mijn kinderen makkelijk wegcijfer en mijn niet-lullen-maar-poetsen mentaliteit werken hier natuurlijk ook niet positief aan mee. Dus ja, de extreme vermoeidheid is soms ook een psychisch dingetje. Maar de neurofatique blijft.

Dit is dus ook gelijk de reden waarom ik graag actief deelneem aan deze club voor moeders met hersenletsel. Als moeder komt er al veel op je bordje, laat staan als je hersenletsel hebt. Een gezin verandert in de loop der jaren, daar heb je als moeder met hersenletsel ook in mee te gaan. Hoe ga je daar mee om? Wat zijn de uitdagingen? En wat kunnen wij als moeders met hersenletsel van elkaar leren?

Ik hoop dat wij elkaar op heel veel verschillende vlakken weten te informeren maar ook te inspireren. Met heel veel liefde naar elkaar, (voor)oordelen zijn er al genoeg.

Welkom in deze club van mooie, sterke, unieke vrouwen! 

(Enne, die burn out kom ik in een volgende blog nog op terug, want daar valt ook nog genoeg over te vertellen)

Ineke, Kijk-en leestips, Tips over leven met hersenletsel

Ik lees graag, ook met hersenletsel!

Nu ik volledig thuis kwam te zitten, dacht ik; tijd om oude hobby’s meer op te pakken!!

Dus een boek gepakt, waar ik ooit mee was gestart maar geen “tijd” voor had buiten de vakanties….

Lezen is voor mij in een andere wereld stappen, uit mijn hoofd, ontspannen!!

Maar toen bleek dat ook hier mijn “blessure” een flink impact op heeft…….

De lettertjes dansten voor mijn ogen, ik raakte continu de draad kwijt, ik werd zo vermoeid van het concentreren. En dan de frustratie erbovenop van het “moeten” van mezelf.

Ik las een artikel van een lotgenoot over Ebooks en Ereaders, dat die een flink verschil kunnen betekenen. Nog even getwijfeld.

Niet-helpende gedachten die ik had:

-” Maar ik wil een boek, papier vasthouden”.

– “Word ik ook zo’n digitale lezer”.

– ” Zo is lezen niet bedoeld”….

Je snapt me vast.

Ik ben begonnen met een Ebook op mijn smartphone. Eerst eens proberen.

Omdat je maar één schermbeeldje vult met een gedeelte van een “bladzijde”, hak je het aantal prikkels, lettertjes en eigenlijk het hele verhaal, in kleinere porties om tot je te nemen. Dat las al zoveel lekkerder. Ik was om!!

Dat het geen goed idee is om dan gelijk uren achter elkaar te gaan lezen, want de belastbaarheid blijft laag, hoef ik je denk ik niet uit te leggen. Daar moest ik wel zelf achter komen helaas. Hoofdpijn tot en met. Hoe komt dat toch? Ik hou dat nu goed in de gaten.

Liefst in bed om lekker meteen daarna te slapen na deze hersenactiviteit…. vermoeid maar ontspannen!!

Mijn 4 voordelen van de E-reader

  1. Fijner beeld en licht dan op een smartphone.
  2. De lettergrootte kun je instellen.
  3. Je kunt er heel veel boeken op kwijt
  4. Klein en compact mee te nemen.

Ja ik ben fan!! Misschien is het ook wat voor jou?

Heeft iemand nog een boekentip?😊

Cynthe

Cynthe: Mijn NAH verhaal (deel 1)

In een reeks blogs, vertel ik hoe ik NAH heb opgelopen. Hoe mijn herstel is geweest, mijn zoektocht naar een balans en wennen aan mijn nieuwe ik en nieuwe leven. Veel leesplezier!

4 op 5 Januari 2015 heb ik een herseninfarct gehad, oftewel een dissectie aan mijn
Linker halsslagader.
Niet wetende dat ik hier mee dealde, dacht ik dat ik een vreselijke migraine aanval had. Medicatie ingenomen, maar dat werkte niet, het zakte wel af, maar meer deed het niet.

Die dag, 4 januari zijn we met zijn 4-en naar de Ikea gegaan( wij hadden nova toen nog niet, dat komt later). Ik wilde eruit en dacht dat de hoofdpijn ( migraine wel over zou gaan). Dat was dus niet het geval, het werd alleen maar erger. Eenmaal in de auto naar huis, had ik het niet meer, wel nog even langs de MAC voor de kinderen en toen naar huis. Denk dat we rond 18.00 weer thuis waren, meteen door naar mijn bed, Rolf heeft de jongens op bed gelegd. Ik probeerde steeds te slapen, maar mijn ogen wilde niet dicht, viel wel af en toe weg, maar meer ook niet.

Eenmaal nacht, het was dénk ik half 2, ik moet plassen. Maar viel bijna uit bed, beetje lacherig met mijn hoofdpijn, dacht ach zal wel mee vallen. Ik leun tegen de muur, want mijn rechterarm en rechterbeen deden het niet meer. Ik riep Rolf, help me even en bel please mijn ouders, want dit trek ik niet meer. Hij belde mijn ouders en binnen no time stond mijn vader boven aan de trap, ik moest nog steeds plassen. Dat gedaan, gebeld met de HAP, gelukkig mocht ik komen.

Eenmaal daar, in een rolstoel gezet en naar binnen. De arts vroeg van alles, maar heel veel ging al langs me heen. Uiteindelijk op de SEH, wilde ze eerst niet, maar met aandringen van mijn vader mochten we toch door( hij is verpleegkundige).

We rijden met de rolstoel door naar de SEH en we blijven met de rolstoel hangen aan de stoep (er was een obstakel die ze later na een klacht van mijn vader hebben hersteld) ik lanceerde namelijk bijna uit mijn rolstoel haha JAAA IK WAS TOEN NOG BIJ en moest heel hard lachen. Zag trouwens overal de lol wel van in, ik ben geen moment bang geweest dat het iets ergs zou zijn!

Eenmaal in het ziekenhuis, toen ging ik wel heel hard achteruit. Ik begon gek te praten en mijn zicht verdween. Ik werd opgenomen, maar daarvoor vond de neuroloog die dienst had niet dat hij zich moest haasten. Want ja, ik was nog maar 29 en het zou gewoon een migraine aanval zijn.

Om half 11 ’s ochtends kreeg ik een MRI scan. Die heeft de neuroloog toch even laten schrikken! Want ja, hij had toch iets eerder moeten reageren dan hij deed.

5 dagen ziekenhuis…toen weer naar huis…. dat komt in mijn volgende blog.

Cynthe

Cynthe: Mijn NAH verhaal (deel 2): Het ziekenhuis…

Daar waren we dan… in het ziekenhuis.

Nacht 1, wat vaag allemaal en ik ben ook gewoon delen kwijt. Er kwamen allerlei mensen langs.
Ik weet dat mijn zus een keer op bezoek kwam met haar vriend. Ik kon gewoon mijn ogen niet open doen, zo zwaar was het. Ik heb het haar nooit gezegd. Maar ik, was zeker wakker, maar mijn lijf wilde gewoon niet. Dus sorry zus…Maar vond het fijn dat je er was. Mijn buurtjes kwamen langs, vrienden en familie, wil wel even zeggen dat ik dit heel fijn vond!

En dan mijn kindjes, mijn lieve kindjes…. Wat was dat moeilijk zeg. Liam was net 4 geworden in Oktober, ging net naar de basisschool. Hij heeft het bewust meegemaakt, dat mama daar in het ziekenhuis lag. Hij was boos, verdrietig en vooral bang dat mama niet meer terug naar huis kwam. Het heeft heel veel impact op hem gehad. En Jack was bijna 2 jaar, dat hebben we trouwens gewoon gevierd! Gewoon omdat ik wilde dat hij zijn feestje had! Ja, zo eigenwijs ben ik, niet lullen maar gewoon gaan. Hallo… wel mijn zoons verjaardag.

Maar goed, ik lag daar op een kamer met nog 3 andere. Een vrouw, zij was even ouder dan ik was. Zij was opgenomen, met waarschijnlijk een Tia. Een mevrouw tegenover mij, daar heb ik om gelachen en ook weer niet. Zij kwam van geriatrie… midden in de nacht moest ze plassen, gaat uit bed en wil bij het raam gaan plassen, vervolgens trekt ze haar infuus eruit en slingert deze rond de kamer….gevolg…. Overal bloed, jippie! De volgende ochtend wist zij niks meer.
Zo gek, Dit is mij zo bijgebleven. Terwijl ik heel veel al niet meer weet van die 5 dagen ziekenhuis.

Ik weet niet eens meer dat ik naar huis mocht. Dat ik thuis kwam en thuis was. Ik heb echt geen idee meer. Ik ben dat stuk kwijt, dat vind ik wel heel naar. Er waren zoveel mensen die mij geholpen hebben, mijn ouders, schoonouders, zussen en Rolf zijn oom Ruud!

Een paar weken na dat ik thuis kwam, toen ging ik revalideren…. Wordt vervolgd

Susan

Even voorstellen: Susan

Ook Susan stelt zich graag even aan je voor. Zij gaat ook regelmatig bloggen hier.

image-46

Ik ben Susan 40 jaar…Mama van een zoontje van 5 en een dochter van 3, vrouw van Dennis. Ook ben ik nog een dochter, zus en vriendin.

Heb op mijn 14de en 24ste een hersenbloeding gehad. De 2de was heel ernstig. Hier heb ik best wel wat niet zichtbaar letsel/beperkingen aan over gehouden.

Ik vecht daar elke dag tegen. De ene dag meer dan de andere.

Ik wil graag iets betekenen voor andere mensen en aangezien ‘gewoon’ betaald werk er niet meer in zit, dan maar ander dingen gaan zoeken. Bloggen lijkt me een fijne manier om anderen te helpen en inspireren.

Ik zit op het moment even in een dip en alles kan me eigenlijk gestolen worden. Maar als mama moet je door en dat houdt me enigszins op de been.

Ik weet dat ik al vaak in een dal heb gezeten en er altijd wel weer uit krabbel maar het blijft een ding… dat klote NAH!

 

Groetjes Susan