Ineke, Mama & kind, Opvoeding

De Luizenmoeder

Mijn dochter was wel echt aan school toe, maar ik zag zelf een beetje tegen de druk van de ochtendspits op. Tijdsdruk vond/ vind ik best vervelend, geeft chaos in mijn hoofd. Ik was toen net in behandeling bij Hersenz, gelukkig kon ik mijn zorgen bespreken met de begeleiding.

Ondertussen zijn we in groep 3 beland, ervaring opgedaan met het schoolleven, want dan denk je bij voorbaat alleen nog maar aan de ochtendspits.Het is een cultuur an sich; het schoolpleinleven!

Uiteindelijk drie keer het schoolreisje-begeleiden beleefd afgewezen, wat bij onze kleuters eerst aan de vaste hulpouders ‘aangeboden’ wordt­čśŐ.
En absoluut niet vervelend bedoeld;
Juf kent onze situatie, maar wilde me niet passeren. Zo kan het ook!

Mijn 10 tips voor het school(plein) leven:

1. Van te voren oefenen met zindelijkheid en zelf aankleden.

2. De tijd nemen voor de ochtendspits, wekker zetten!

Ik verdeelde de spits in blokjes; zolaat eten, zolaat poetsen, zolaat jas en schoenen aan. En help dan gerust even.

3. Vaste routine; uit bed vandaan aankleden, beneden eten en poetsen.

Kleding en eten de avond tevoren klaarzetten.

4. Wat is voor jou het fijnste moment qua prikkels om je op school te begeven; bijv vroeg om niet op een overvol plein aan te komen, en als eerste naar binnen, of op het laatst om er zo kort mogelijk te zijn…

5. Je dag/weekplanning aanpassen op een ochtend- en middagpiek.

6. Voor jezelf bedenken; hoe ga je om met speelafspraakjes, gevraagde ouderhulp, juf-contact (ik mail bijv ipv in de drukke gangen vragen te stellen)

7. Netwerkje opzetten, investeren in contacten voor evt back-up!!

8. Schoolagenda vooruit in je eigen agenda overnemen!! Ik heb bijv screenshots van de maandoverzichten in mapje op mijn telefoon….

9. Bewust gekozen voor school met continurooster!

10. Ik help binnen mijn mogelijkheden op school, liefst bijv bij voorbereiding van bepaalde (jaar) feesten ipv de dag zelf. Kleine activiteiten binnen de klas, nu bijv als leesouder twee kindjes per groepje…

En ja…… ben ‘luizenmoeder’ ­čĄú

Heb jij nog extra tips voor moeders van wie kinderen (binnenkort) naar school gaan? Leuk als je onder de blog met ons deelt.

Mama & kind, Opvoeding, Tips & tricks over leven met NAH

Communicatie en opvoeding….

Heb ik laatst geschreven over de communicatie binnen de relatie, nu in onze situatie hebben we natuurlijk ook nog de kinderen…. communiceren en opvoeden…. heftig soms!
(Meer qua gevoel. Want je wilt het graag “goed” doen!)

Heel eerlijk ben ik best wat onzeker af en toe hoe ik overkom naar de kleine. Wat dat betekent voor onze relatie en de opvoeding. Ben ik wel ‘stevig’ genoeg voor de opvoeding?

Choose your battles

Meer dan ooit, door de vermoeidheid, houd ik me aan de ‘choose your battles’ methode.

Alleen, wanneer ik er eentje ‘choose’ (kies), wil ik niet te hard gaan, omdat ik weet dat ik snel te luid ga…. dat kapotte remmetje natuurlijk.

Continu dat afwegen, balanceren op een koordje, voor mijn gevoel. Sta je dan met je pedagogische achtergrond en werkervaring in complexe gedragspatronen…..

Ik denk dat ik wat ondersteuning in communicatie kan gebruiken, komt voornamelijk door de vertraagde informatieverwerking versus snelheid in ‘discussies’, wat mij snel van streek brengt, heb ik mij laten vertellen…

Extra ondersteuning

Mijn begeleidster adviseerde me vanwege mijn onzekerheid hierin om mijn pedagogische vaardigheden, die ik beheers, wat op te frissen met literatuur. Om me een beetje te ondersteunen en voor te bereiden.

Ik vond dat een beetje moeilijk, maar ik ben een grens overgestapt. Wat ik de laatste tijd vaker doe en tot nu toe niet tegenvalt. Welke deuren zich dan openen.

En heb dus nu een boek besteld met een theorie waar ik me goed bij voel, how2talk2kids. Met name om de communicatietechnieken en de rust die je er schijnbaar mee kunt behalen….Ik ga er eens rustig door bladeren!! En hou jullie op de hoogte over wat ik ervan vind.

Herken je dat gevoel een beetje extra ondersteuning te kunnen gebruiken?

Kesty, Mama & kind, Opvoeding

Hoe leg je je kind uit dat je hersenletsel hebt?

Ik denk dat het heel belangrijk is, om kinderen zodra ze oud genoeg zijn, uit te leggen wat hersenletsel is. Ik heb het Isa eigenlijk direct uitgelegd. Ze was toen drie jaar. Aan het einde van dit artikel vertel ik ook hoe het nu is, 4 jaar later. Heeft Isa het er nog wel eens over?

Ik heb een herseninfarct gehad en ik heb dit als volgt aan haar uitgelegd, mede geïnspireerd door hoe de revalidatie arts het mij zelf heeft uitgelegd.

Mijn uitleg aan mijn 3-jarige dochter

Ik zei tegen Isa: “Mama heeft een propje in haar hoofd gehad. In je hoofd zitten de hersenen. Dat zijn allemaal een soort kleine weggetjes en daar stroomt bloed doorheen. Bloed zorgt ervoor dat je kunt leven. Het is een soort benzine voor je lijf. Net als de auto. Als de auto leeg is gaan we benzine tanken. In je lijf zit bloed, in plaats van benzine en dat stroomt door je lijf.

Bij mama was er ineens een propje gekomen. En als er een propje komt, kan het bloed niet meer door stromen. En dat betekent dat niet alle weggetjes het meer doen. Er komt een soort opstopping in dat weggetje, een file. Daarom kon mama haar arm niet meer bewegen en niet meer Nederlands praten. Gek h├Ę. Gelukkig ging het snel beter met mama toen de dokter haar medicijntjes gaf.

Nu is het propje weg en neemt mama elke dag medicijntjes zodat ik niet nog een keer een propje krijg. Maar door dat propje zijn sommige weggetjes in mama’s hoofd kapot, ze doen het niet meer. Gelukkig zijn er andere weggetjes die het wel doen. En die nemen dan over wat het kapotte weggetje dus niet meer kan. Die hebben dus extra werk te doen. En die worden daar soms dus moe van. Daarom moet mama genoeg rusten zodat de weggetjes even kunnen uitrusten. Snap je dat?

Tips om angst weg te nemen bij je kind

  • Open en eerlijk communiceren, aangepast aan leeftijd uiteraard.
  • Meenemen naar ziekenhuis bij controles.
  • Meenemen en laten zien wat je doet bij revalidatie.
  • Blijven uitleggen bij vragen.
  • Duidelijk maken dat je heel veel van je kind houdt en hoopt dat het nooit meer gebeurd.

En hoe is het nu? 4 jaar later?

Isa heeft het er nog heel veel over. Ze vertelt erover op school als het thema toevallig het brein is (ze zit in groep 4), tegen vriendinnen, thuis. Ze geeft ook aan dat ze het niet leuk vindt dat mama ’s middags moet rusten of dat ik niet mee ga naar een rede druk zwembad. Ik zeg dan dat ik dat ook niet leuk vind, maar dat het nu eenmaal zo is. Ik vind het belangrijk dat ze weet dat het leven niet altijd leuk is. Ze snapt heel goed wat er gebeurd is en het leeft dus nog steeds bij haar. We blijven open en eerlijk communiceren met haar hierover. Dat lijkt ons de beste tactiek.

Hoe heb jij jouw kinderen uitgelegd wat er met je gebeurd is? En hoe hebben zij het opgepakt?