Ineke, Werk / uitkering

Dag werkende leven..

Met mijn verhaal wil ik je inzicht geven in hoe het proces van het afsluiten van mijn werkleven verliep. Dit geeft (helaas) misschien jou ook informatie voor de toekomst…

Van ziekenhuis naar bedrijfsarts

Toen ik met mijn herseninfarct werd opgenomen in het ziekenhuis om te herstellen en voor onderzoek, was mijn eerste reactie; hoe moet het thuis?

Daarna meteen; mijn werk!! Ik werkte in een instelling voor gehandicaptenzorg, op de dagbesteding voor clienten met een intensieve begeleidingsvraag. En volop in trajecten bezig, in mijn ogen kon ik niet ‘ziek’ zijn.

Toch verschoof deze werkdruk een langere tijd aan de kant, omdat ik thuis echt eerst aan mijn herstel moest werken.

Zo kwam ik voor het eerst van mijn leven in contact met de bedrijfsarts, ik werd voor langere tijd ziekgemeld. Dat is het protocol van de Wet van Poortwachter. Bij ziekmelding houden leidinggevende en bedrijfsarts een ‘vinger aan de pols’.

Regelmatig contact, spreekuren en onderzoek, verslaglegging. Mijn bedrijfsarts zette de arbeidsdeskundige in. Gezien mijn beperkingen gaven zij al snel aan dat het werken niet meer zou gaan. Ik heb zelf meerdere pogingen op laten zetten. Want daar wilde ik nog niet aan. Zelfs arbeidsdeskundige vanuit Heliomare mee laten denken.
Het lukte mij niet meer op te bouwen dan 2x 3uur, en dat was niet eens vol te houden op langere tijd.

WIA aanvraag bij het UWV

Dan kwam toch het moment voor de aanvraag van de WIA, en dus het proces van het UWV.
(Je werkgever houdt je als het goed is op de hoogte, daarnaast kun je alle informatie terugvinden op hun site).

Met een opgebouwd dossier, dat meteen na het digitaal invullen van de aanvraag, op de post moest en bibberende knietjes, hoe nu verder.

Er gaan veel negatieve verhalen de ronde. Sommigen komen vlot tot een gewenst resultaat. Bij mij verliep het een langere route.

Maar het enige zekere is, dat het een intensieve periode is. Je hebt hier niet om gevraagd, het chronisch ‘ziek’ zijn, je leven staat op de kop. Je wilt vooruit komen. Maar hier moet je vooral bewijzen wat je NIET meer kunt. Psychisch heel zwaar. Vaak moet je nog verdere stappen ondernemen, wat HEEL VEEL energie kost.

Mijn persoonlijke tips voor WIA aanvraag zijn:
* Onderbouw je dossier met medische verslagen.
* Neem altijd iemand mee naar de gesprekken.
* Doe je niet sterker voor dan je bent; want echt dat zit in onze natuur lijkt wel.
* Schrijf de dingen op die je wilt vertellen, vraag de tijd voor wat je wilt vertellen, wees duidelijk in de antwoorden op vragen die je het moeilijk gaan maken. Wees alert!
* Wanneer de uitslag jouw behoeften niet tegemoet komt; ga in bezwaar!!
En neem daarbij juridische ondersteuning!!

Ik ben via bezwaar, hoorzitting en daarna beroep gekomen bij de ‘gewenste’ uitkering.

Tussen aanhalingstekens.
Want hoewel dit het juiste voor mij is, om te kunnen leven met de rust en ruimte die ik nodig heb met deze energiebeperking (etc), voelt het heel dubbel… ook dat heeft weer een plekje nodig!!

Ineke, Relatie / vriendschappen

Communicatie vs Chaos

Communicatie en Hersenletsel

Einde van de middag. Iedereen komt thuis. Heeft een verhaal. Een volle dag meegemaakt. Kids worden moe en hongerig……

Mijn dagenergie raakt op en dan……

  • Ik kan te snel reageren
  • Ik kan te luid reageren
  • Ik kan te fel reageren
  • Ik heb mijn mimiek op standje vermoeid….
  • Ik kan niet direct antwoorden
  • Ik raak tijdens een antwoord of gesprekje de draad kwijt
  • Ik raak snel afgeleid
  • Ik kan geen twee personen tegelijk pratend aan
  • Ik kan de intensiteit van een discussie of ruzie niet aan
  • Ik kan slecht iets zoeken
  • Ik raak dingen kwijt, door tijdens verdeelde aandacht of in emotie wat weg te leggen.
  • Ik kan soms niet op woorden komen, draai ze om.
  • Ik heb zo als men dat noemt een tragere informatieverwerking.

Ik weet al deze dingen. Ben er heel erg van bewust. Mijn IQ is namelijk niet veranderd. Ik ben niet dom. Het doet me zeer. Ik schaam mij soms, het voelt ongemakkelijk.

Jammer genoeg zit hier geen “uit” knopje op, is het geen kwestie van “even normaal doen”, “gewoon even luisteren” en nog erger; genoeg is genoeg, en dat is als ik dat aangeef.

Er is hier heeeeeel veeeeel geduld en begrip voor nodig. En ik snap de frustraties. Die mogen best geuit, op een respectvolle manier. Anders maak je meer kapot dan je lief is.

Maar echt; dat de communicatie niet meer loopt zoals voorheen, dat ik er niet veel aan kan doen, dat er moeilijke momenten zijn; dat is de realiteit voor nu. En moeten we beiden accepteren.

Wat mij nu helpt is het zelf te aanvaarden, niet in de verdediging schieten en de frustratie van de ander, bij de ander te laten.

Op dat moment even laten gaan, uitstappen als het kan!!

Want rust is het enige wat helpt!!

NAH heb je niet alleen…...

WIE HERKENT DIT? HOE GA JIJ / JULLIE HIERMEE OM?

Ineke, Kijk-en leestips, Tips over leven met hersenletsel

Ik lees graag, ook met hersenletsel!

Nu ik volledig thuis kwam te zitten, dacht ik; tijd om oude hobby’s meer op te pakken!!

Dus een boek gepakt, waar ik ooit mee was gestart maar geen “tijd” voor had buiten de vakanties….

Lezen is voor mij in een andere wereld stappen, uit mijn hoofd, ontspannen!!

Maar toen bleek dat ook hier mijn “blessure” een flink impact op heeft…….

De lettertjes dansten voor mijn ogen, ik raakte continu de draad kwijt, ik werd zo vermoeid van het concentreren. En dan de frustratie erbovenop van het “moeten” van mezelf.

Ik las een artikel van een lotgenoot over Ebooks en Ereaders, dat die een flink verschil kunnen betekenen. Nog even getwijfeld.

Niet-helpende gedachten die ik had:

-” Maar ik wil een boek, papier vasthouden”.

– “Word ik ook zo’n digitale lezer”.

– ” Zo is lezen niet bedoeld”….

Je snapt me vast.

Ik ben begonnen met een Ebook op mijn smartphone. Eerst eens proberen.

Omdat je maar één schermbeeldje vult met een gedeelte van een “bladzijde”, hak je het aantal prikkels, lettertjes en eigenlijk het hele verhaal, in kleinere porties om tot je te nemen. Dat las al zoveel lekkerder. Ik was om!!

Dat het geen goed idee is om dan gelijk uren achter elkaar te gaan lezen, want de belastbaarheid blijft laag, hoef ik je denk ik niet uit te leggen. Daar moest ik wel zelf achter komen helaas. Hoofdpijn tot en met. Hoe komt dat toch? Ik hou dat nu goed in de gaten.

Liefst in bed om lekker meteen daarna te slapen na deze hersenactiviteit…. vermoeid maar ontspannen!!

Mijn 4 voordelen van de E-reader

  1. Fijner beeld en licht dan op een smartphone.
  2. De lettergrootte kun je instellen.
  3. Je kunt er heel veel boeken op kwijt
  4. Klein en compact mee te nemen.

Ja ik ben fan!! Misschien is het ook wat voor jou?

Heeft iemand nog een boekentip?😊

Ineke, Revalidatie

Gespecialiseerde Revalidatie: NAH poli….

Na mijn eerste revalidatieperiode, poliklinisch, bedacht ik me dat ik zover was om weer terug aan het werk te gaan.

Maar het opbouwen putte me enorm uit. Daarnaast liepen we in communicatie thuis echt vast. Ik was boos, gefrustreerd en had een kort lontje. Ik wist het echt even niet meer.

Het was tijd om hulp te zoeken. En nee, niet bij de psychische ondersteuner van de huisartsenpraktijk, die meteen vertelde niets te weten van NAH.

Online ging ik zelf wel op zoek. En ik kwam uit bij een NAH-poli!! Heliomare, Wijk aan Zee. Ik heb ze gemaild en we maakten een afspraak.

Ze vonden dat ik het beste nogmaals een (gespecialiseerde) revalidatie op kon starten. Met een neuropsycholoog voor psychische ondersteuning voor mij EN mijn man, daarbij een groepsmodule Omgaan met verminderde belastbaarheid. Cognitieve training; waarvoor eerst een NPO afgenomen zou worden. Beweegmogelijkheden.  Arbeidsondersteuning. Een heel pakket!!

Hier kwam ik in zo’n bad van (h)erkenning, dat ik een dergelijke behandeling jullie alleen maar kan aanraden als goede opstap naar het leven met NAH.

https://www.heliomare.nl/hoe-kunnen-we-u-helpen/beperkingen/niet-aangeboren-hersenletsel-nah/

Blijf niet rondlopen met je niet-pluis gevoel, er is echt goede hulp beschikbaar, maar wordt soms niet meteen aangewezen!!

Heb jij nog tips voor revalidatiemogelijkheden?