Gezondheid, Ilse, Rust in je hoofd, Tips & tricks over leven met NAH

Burn-out of depressie na hersenletsel

Het komt geregeld voor: een depressie of burn-out na hersenletsel. En toch hoor ik er weinig over. Schaamte? Wellicht. En dat is jammer, want juist over een onderwerp als dit zou wat mij betreft véél openheid mogen zijn.

Afgelopen maand werd bekend dat Martine Bijl lijdt aan een forse depressie. Deze presentatrice van ‘Heel Holland bakt’, kreeg 3 jaar geleden een hersenbloeding, nu dus een depressie. Toeval? Ik denk het niet.

Als de eisen die aan je gesteld worden (de draaglast) te groot zijn voor jouw draagkracht, ontstaan er problemen. En laat dát nou net een uitdaging zijn na hersenletsel.

Wat is het verschil tussen een burn-out en depressie?

Op de website van Hersenz staat een goede uitleg over burn-out en depressie na hersenletsel.

Onderstaande vind ik heel treffend:

“Er is een verschil tussen burn-out en een depressie: Iemand die opgebrand is wíl wel maar kan niet door een gebrek aan energie. Bij iemand die depressief is ontbreekt ook de wil. Veel mensen met hersenletsel hebben een beperkte belastbaarheid en belanden daardoor vaker in een burn-out. Die kan uiteindelijk overgaan in een depressie.”

Mijn burn-out

Zelf kreeg ik 2 jaar na mijn hersenletsel een burn-out. Achteraf helemaal niet gek. Ik had 2 jaar op standje overleven gestaan en was alleen maar bezig geweest de oude Ilse te worden. Dat heeft me zó veel energie gekost dat een burn-out het gevolg was.

En dan kom je in de reguliere gezondheidszorg terecht. Bij een huisarts die weinig kaas gegeten heeft van de gevolgen van hersenletsel. Ik had het geluk dat hij enorm open stond voor mijn verhaal. Hij wilde me aan de anti-depressiva zetten. En hoewel dat voor veel mensen een uitstekende (tijdelijke) oplossing is, voelde dat voor mij compleet verkeerd. Dat mijn burn-out te maken had met mijn hersenletsel stond voor mij als een paal boven water. Alleen op wat voor manier en hoe dan verder was een lastiger vraagstuk. Waarop ook mijn huisarts geen antwoord had. Want hoewel veel mensen leven met hersenletsel, is de juiste hulp bij bepaalde problemen als gevolg hiervan moeilijk te vinden.

Met heel veel toeval ben ik zelf op het pad gekomen van Intensieve Neurorevalidatie (INR) bij Reade in Amsterdam. 3 jaar na mijn infarct kreeg ik dáár eindelijk inzicht in de gevolgen van het herseninfarct. En vooral: hoe te leren leven met mijn nieuwe ik. Achteraf tijdens dat programma ook mijn hersenletsel kunnen accepteren. Wat mij heel veel rust en ademruimte heeft gegeven.

Nu met een jong gezin ligt een burn-out hier nog steeds op de loer. Vooral als zaken anders lopen als gepland, is dat lastig. Denk aan een ziek kind na een druk weekend (en ik dus zelf bij had willen tanken tijdens schooltijd). Of alles wat extra geregeld moet worden tijdens de kerstperiode of einde schooljaar. De verjaardagen van de kinderen….. het kost allemaal veel energie en als je batterij steeds minder ver opgeladen wordt, dan kan dat leiden tot een burn-out.

Loop je ook vast? Of heb je het gevoel dat het je te veel wordt? 

Tegenwoordig hoor ik al meer initiatieven voorbij komen voor als je vast loopt na hersenletsel. Denk aan Hersenz met hun verschillende modulen. Maar vaak kan je ook bij een revalidatiekliniek prima terecht. Zo lang de zorgverlener maar goed bekend is met de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel en alles wat daaruit voort kan komen.

En uiteraard is voorkomen beter dan genezen. Op deze site worden al veel dingen besproken die je kunnen helpen te ontspannen.

Wellicht heb jij ook nog tips, ik hoor ze graag!

Gastbloggers, Gezondheid, Revalidatie, Sporten

Het verhaal van gastblogger Gerryo: “Omgooien leefstijl was mijn redding”.

Dit is het verhaal van gastblogger Gerryo Voermans uit Wanroij (48 jaar nu), moeder van 2 dochters van 16 en 23. Op 11 september 2014 werd zij getroffen door een herseninfarct. Hoe zij haar levensstijl heeft omgegooid, is enorm inspirerend. Lees hier haar verhaal!

” Op 11 sept 2014, kreeg ik op een warme na-zomerse dag op een druk terras een herseninfarct. Na 3 dagen ziekenhuis mocht ik naar huis. Totaal aan mijn lot over gelaten. Kon geen vijftig meter lopen, kon niet fatsoenlijk praten, schrijven, lezen, staan, mijn gezicht stond scheef, echt een ware hel op aarde, waarin ik was beland.. Revalidatie moest direct starten maar begon pas na 1 mnd. Binnen die maand besloot mijn (ex) partner om niet meer met mij verder te willen.

Uit het ziekenhuis en dan..,

Er daar stond ik, helemaal alleen… met een handje vol vrienden. De hel werd werkelijkheid … als ik toen mijn zus en mijn ouders niet had gehad zou ik niet geweten hebben hoe ik hier uit gekomen was.

Er volgde een hele nare tijd,

Ik had mijn emoties niet onder controle en schold iedereen die me lief was, te onpas uit. Niks voor mij, zelfs mijn eigen kinderen. Zoveel gehuild om wat er uit mijn mond kwam wat ik zo niet bedoelde… ik had geen rem meer, zeiden ze in het ziekenhuis en moest er maar mee leren leven. Ook mijn korte termijn geheugen, volgens neuro psychologisch onderzoek, lager dan laag gescoord, moest maar leren leven met pen en papier bij de hand te hebben, volgens t revalidatie team…. zou nooit meer herstellen …mijn energie level zou nauwelijks verhogen, moest ik maar accepteren, volgens de revalidatie arts.

 als ik toen wist, wat ik nu 4 jaar later allemaal weet ….

De vervelende periode die daarop volgde zal ik jullie besparen en ga nu verder vanaf het moment dat ik zelf voor mezelf beter MOEST worden.

Op een gegeven moment sloeg de verveling toe, de muren kwamen op me af. Ik zei tegen mijn moeder, “wat moet ik toch met al die vrije tijd !!” Gek werd ik ervan. Wilde zelfs weer werken, ook gedaan, maar ging niet meer. Dat was ook weer een heel iets… ik kon mijn beroep niet meer uit oefenen.. was weer een enorme giga tegenslag (ik was tandartsassistente)

Nieuwe start door sporten

Mijn zus zei toen; waarom ga je niet mee sporten? Paar uurtjes per week ? Nou, zij had achteraf gezien , de helft van het toverwoord uitgesproken! En daar ging ik los !

Ik kon werkelijk niets en ging toch mee met een lesje bodypump. Met de laagste gewichtjes deed ik mee! Totall los, op, kapot en moe ging ik terug, maar had zon overweldigend goed gevoel ,dat ik zat te popelen voor de volgende les. Al snel werd dit een vast ritueel in mijn dagpatroon. Tijdens het bodypumpen zag ik ook mensen spinnen, en dacht ; ik doe dat erbij! Al gauw sportte ik 6 uur per week. Had nauwelijks energie over voor andere dingen, buiten mijn dagelijkse dingetjes, maar had het er graag voor over! Ik voelde mij immers zo goed!

Toen “moest” ik van de neuroloog ook aan de statines. Ziek was ik ervan, kon niet meer van de spierpijn sporten en begon me toen de verdiepen in de rotzooi die ik slikte. (Had overigens perfecte cholesterol waardes….) hiermee was ik gestopt .

Sloot me ook aan bij lotgenoten groepen op facebook en kreeg een heel leuk contact met een lotgenoot. Die kreeg mij zover dat ik weer opnieuw ging revalideren, want ik had dat gestopt omdat ik dacht dat ik dit niet nodig had …. zo dankbaar dat ik dat alsnog heb gedaan.

Mijn energie was wel beter, maar nog lang niet wat ik wenste. Ook mijn geheugen werd weinig beter, liet mij nog te vaak in de steek.

Begin ketogeen leven

Op een gegeven moment ging ik naar een festival, wat ik bijna cancelde vanwege mijn vermoeidheid . Daar leerde ik een man kennen en kreeg een relatie met hem.

Vanaf dat moment ging mijn herstel berg opwaarts. Het geluk trof, dat hij orthomoleculair/kpni therapeut en personal trainer is. Samen met hem ben ik aan een trainings-en voedingsprogramma ben begonnen. Hij heeft mij zoveel geleerd… Zonder hem was ik nooit zover gekomen.

Ik begon met krachttraining , hardlopen, yoga, met tijden vasten, koolhydraten minderen enz enz. Ik kreeg steeds meer energie. Kon na een tijd ook weer stukjes lezen. Alle informatie zocht ik op! Verdiepte me ook in de medicijnen die ik slikte , en daar was ik ook mee gestopt. Na een jaar was ik klaar om een ketogeen levensstijl te gaan doen.

– Sinds die tijd heb ik de grootste winst ooit behaald. –

Voor mijn “Keto tijd”, sliep ik vaak overdag en lag savonds rond 20.00u, uiterlijk 21u in bed. Kon nog steeds geen spontaan gesprek voeren zonder te haperen…

Nu kan ik gewoon als een “normaal” persoon de dag doorbrengen en rond 22, 22.30u naar bed. Zelfs als ik visite heb, later.

Ook ben ik begonnen met intermitting fasting, eerst 5:2, toen 18-6 en soms 24uurs vasten , allemaal voor mijn brein.

Hoe is het nu?

Ik heb geen brainfog meer, ben super helder in mijn hoofd, kan een gesprek voeren , bijna zonder stotteren of zoekend naar woorden, geheugen zo goed als terug, cursus Spaans zelfs begonnen!, heb mijn emoties onder controle en kan met stressvolle situaties overweg. Ook (yin/yang)yoga heeft hier erg veel mee geholpen om weer de rust in mezelf terug te krijgen. Sport nog steeds zo’n 7 a 8 u per week.

Afgelopen zomervakantie ben ik ALLEEN met mijn dochters gaan kamperen in de Ardennen , zelf de tent opgezet alles! Ik flipte niet 1x van de stress ondanks het 35gr of meer was. Zo trots op mezelf.

Ik heb wel eens weer wat meer koolhydraten gegeten, maar dat gaat niet meer werken voor mij. Zit gemiddeld rond de 25 koolhydraten per dag. De gezondheidsvoordelen die ik hiermee heb zijn ongekend .

Het verbaast me werkelijk hoe ik nu ben geworden. Dit had ik nooit, maar dan ook nooit durven hopen … heb zoveel levensplezier terug!

Leef nu alweer 1 jaar en 8 maanden ketogeen.

De vijf pijlers denk ik goed in de hand te hebben nu. Heb onlangs helaas mijn relatie met mijn vriend moeten beëindigen om de pijler stress onder controle te krijgen. Dit laatste was ontzettend moeilijk maar wel nodig voor mijn gezondheid ….

Als ik mensen wil vertellen hoe goed het met me gaat, willen ze maar weinig horen over mijn nieuwe levensstijl . Krijg altijd commentaar, en had t gevoel me altijd te moeten verdedigen . Daar ben ik dus mee gestopt en vertel het alleen nog maar als ze er om vragen”.

NB Dit is het verhaal en de ervaring van Gerryo. Het is geen promoverhaal voor een ketogeen dieet noch willen we hiermee de suggestie wekken dat dit DE oplossing is voor iedereen met hersenletsel. Zuiver en alleen dient dit verhaal ter inspiratie en laat het de geweldige ervaring van Gerryo zien.

Gezondheid, Jeannette, Mama & kind

Een ziek kind … en nu ???

We zitten middenin het griepseizoen en ik vermoed dat we allemaal wel te maken hebben (gehad) met een ziek kind. Dit valt dus onder het kopje “onvoorziene dingen.” Dus dingen die je niet had verwacht, dingen die niet op je planning stonden en daar is er hier eentje van. Het hoeft ook niet zo te zijn dat je kind meteen de griep te pakken heeft, maar lekker aan het snotteren & proesten is.

Er zijn veel zieken waardoor jezelf, en als gezin zijnde, ook de sjaak bent. De één niest in je gezicht en de andere ligt lekker verkouden naast je. Anyway, een ziek kind en NAH. Het kan, het moet en je gaat….dus hierbij mijn tips uit mijn eigen ervaringen:

  • Laat de boel nu echt de boel.
  • Doe alleen dingen die noodzakelijk zijn voor je zieke kind & voor jouzelf.
  • Zorg voor voldoende vocht voor je kind, maar ook zeker voor jouzelf.
  • Rust zoveel mogelijk mee, waar het kan, als je kind óók rust.
  • Zorg voor extra vitaminen.
  • We kijken meer Nijntje gekeken en dat geeft een beetje afleiding, liggend op de bank, saampjes. Dan rust jijzelf ook uit.
  • Knuffel veel met je zieke kind, dat is óók goed voor je geest
  • Ga ook naar buiten, als het weer het toelaat. Een frisse neus doet soms wonderen. Daarnaast is het goed voor je mentale energie. 

Heb jij nog bruikbare tips??

Extra vitaminietjes