Cynthe

Cynthe: Mijn NAH verhaal (deel 1)

In een reeks blogs, vertel ik hoe ik NAH heb opgelopen. Hoe mijn herstel is geweest, mijn zoektocht naar een balans en wennen aan mijn nieuwe ik en nieuwe leven. Veel leesplezier!

4 op 5 Januari 2015 heb ik een herseninfarct gehad, oftewel een dissectie aan mijn
Linker halsslagader.
Niet wetende dat ik hier mee dealde, dacht ik dat ik een vreselijke migraine aanval had. Medicatie ingenomen, maar dat werkte niet, het zakte wel af, maar meer deed het niet.

Die dag, 4 januari zijn we met zijn 4-en naar de Ikea gegaan( wij hadden nova toen nog niet, dat komt later). Ik wilde eruit en dacht dat de hoofdpijn ( migraine wel over zou gaan). Dat was dus niet het geval, het werd alleen maar erger. Eenmaal in de auto naar huis, had ik het niet meer, wel nog even langs de MAC voor de kinderen en toen naar huis. Denk dat we rond 18.00 weer thuis waren, meteen door naar mijn bed, Rolf heeft de jongens op bed gelegd. Ik probeerde steeds te slapen, maar mijn ogen wilde niet dicht, viel wel af en toe weg, maar meer ook niet.

Eenmaal nacht, het was dénk ik half 2, ik moet plassen. Maar viel bijna uit bed, beetje lacherig met mijn hoofdpijn, dacht ach zal wel mee vallen. Ik leun tegen de muur, want mijn rechterarm en rechterbeen deden het niet meer. Ik riep Rolf, help me even en bel please mijn ouders, want dit trek ik niet meer. Hij belde mijn ouders en binnen no time stond mijn vader boven aan de trap, ik moest nog steeds plassen. Dat gedaan, gebeld met de HAP, gelukkig mocht ik komen.

Eenmaal daar, in een rolstoel gezet en naar binnen. De arts vroeg van alles, maar heel veel ging al langs me heen. Uiteindelijk op de SEH, wilde ze eerst niet, maar met aandringen van mijn vader mochten we toch door( hij is verpleegkundige).

We rijden met de rolstoel door naar de SEH en we blijven met de rolstoel hangen aan de stoep (er was een obstakel die ze later na een klacht van mijn vader hebben hersteld) ik lanceerde namelijk bijna uit mijn rolstoel haha JAAA IK WAS TOEN NOG BIJ en moest heel hard lachen. Zag trouwens overal de lol wel van in, ik ben geen moment bang geweest dat het iets ergs zou zijn!

Eenmaal in het ziekenhuis, toen ging ik wel heel hard achteruit. Ik begon gek te praten en mijn zicht verdween. Ik werd opgenomen, maar daarvoor vond de neuroloog die dienst had niet dat hij zich moest haasten. Want ja, ik was nog maar 29 en het zou gewoon een migraine aanval zijn.

Om half 11 ’s ochtends kreeg ik een MRI scan. Die heeft de neuroloog toch even laten schrikken! Want ja, hij had toch iets eerder moeten reageren dan hij deed.

5 dagen ziekenhuis…toen weer naar huis…. dat komt in mijn volgende blog.

Cynthe

Cynthe: Mijn NAH verhaal (deel 2): Het ziekenhuis…

Daar waren we dan… in het ziekenhuis.

Nacht 1, wat vaag allemaal en ik ben ook gewoon delen kwijt. Er kwamen allerlei mensen langs.
Ik weet dat mijn zus een keer op bezoek kwam met haar vriend. Ik kon gewoon mijn ogen niet open doen, zo zwaar was het. Ik heb het haar nooit gezegd. Maar ik, was zeker wakker, maar mijn lijf wilde gewoon niet. Dus sorry zus…Maar vond het fijn dat je er was. Mijn buurtjes kwamen langs, vrienden en familie, wil wel even zeggen dat ik dit heel fijn vond!

En dan mijn kindjes, mijn lieve kindjes…. Wat was dat moeilijk zeg. Liam was net 4 geworden in Oktober, ging net naar de basisschool. Hij heeft het bewust meegemaakt, dat mama daar in het ziekenhuis lag. Hij was boos, verdrietig en vooral bang dat mama niet meer terug naar huis kwam. Het heeft heel veel impact op hem gehad. En Jack was bijna 2 jaar, dat hebben we trouwens gewoon gevierd! Gewoon omdat ik wilde dat hij zijn feestje had! Ja, zo eigenwijs ben ik, niet lullen maar gewoon gaan. Hallo… wel mijn zoons verjaardag.

Maar goed, ik lag daar op een kamer met nog 3 andere. Een vrouw, zij was even ouder dan ik was. Zij was opgenomen, met waarschijnlijk een Tia. Een mevrouw tegenover mij, daar heb ik om gelachen en ook weer niet. Zij kwam van geriatrie… midden in de nacht moest ze plassen, gaat uit bed en wil bij het raam gaan plassen, vervolgens trekt ze haar infuus eruit en slingert deze rond de kamer….gevolg…. Overal bloed, jippie! De volgende ochtend wist zij niks meer.
Zo gek, Dit is mij zo bijgebleven. Terwijl ik heel veel al niet meer weet van die 5 dagen ziekenhuis.

Ik weet niet eens meer dat ik naar huis mocht. Dat ik thuis kwam en thuis was. Ik heb echt geen idee meer. Ik ben dat stuk kwijt, dat vind ik wel heel naar. Er waren zoveel mensen die mij geholpen hebben, mijn ouders, schoonouders, zussen en Rolf zijn oom Ruud!

Een paar weken na dat ik thuis kwam, toen ging ik revalideren…. Wordt vervolgd

Cynthe

Mijn tattoo als afsluiting

Door: Cynthe

“Afgelopen zaterdag heb ik dan eindelijk, na 4 jaar mijn tattoo laten zetten.

 

Ik wilde dit echt al zo lang!

Ik heb er goed over nagedacht, ik luister veel muziek en ik zing eens in de 2 weken bij een zangcoach. Niet zo gek dat het dan ook de titel van een liedje is geworden.

Het liedje gaat over een relatie, een relatie die niet perfect is en zoals wij allemaal niet perfect zijn.

Ik heb het gedaan omdat ik niet perfect was en niet perfect ben. Zou dat trouwens ook niet willen, want een perfect leven hebben we alleen in een film toch?

Mijn tattoo zegt het allemaal… Nobody’s Perfect. Hij staat op mijn pols,  aan de linkerkant. De linkerkant omdat ik mijn infarct aan die kant heb gehad.

Ik ben er superblij mee! Eindelijk iets afsluiten na 4 jaar, we hebben zoveel gehad en gedaan de afgelopen 4 jaar. Nu is het tijd voor iets nieuws, dat symboliseert deze tattoo.

Sommige zeggen de 2e ik 2.0, ik ben ik en ook geen nieuwe ik. Gewoon nog steeds dezelfde imperfecte ik!

Cynthe

Even voorstellen: Cynthe

Cynthe is ook een van de vaste bloggers in de Club van Moeders met Hersenletsel. Zij stelt zich in deze blog voor.

00f4e64c-f9c5-4e5a-8429-42f19c60b195

Ik ben Cynthe, 33 jaar oud, getrouwd met Rolf en samen hebben wij
3 prachtige kinderen, Liam van 8 ,Jack van 6 en Nova van 2.

Voor mijn herseninfarct was ik medewerker op een kinderdagverblijf. Ik deed daar de schoonmaak, bedjes opmaken, zorgen dat de pedagogisch medewerkers vol op de kids konden. Wel hielp ik ook mee als er broodje werd gegeten en bracht kinderen van en naar school. Na 3/4 jaar ging ik zelf de opleiding volgen voor pedagogisch medewerker. Helaas maar 3 maanden kunnen volgen. Toen kreeg ik een herseninfarct.

In mijn volgende blogs vertel ik hoe het sindsdien is gegaan. Van ziekenhuis opname tot nu.

Hou me dus in de gaten 😉