Maaike

Mijn lieve oudste kind

Ja die kleine aap van ons, net 4 jaar en ging in oktober 2014 voor het eerst naar school. Beetje gek is het wel, want heel eerlijk heb ik geen idee meer hoe het was. De eerste 2 x wennen voor hem op school. De eerste echte dag dat hij volledig naar school ging. Ik heb geen idee… daar heb ik wel moeite mee, zeker als ik iets wil schrijven wat uit die periodes komen.

Wat ik wel weet, is dat wij een heel gevoelig, zorgzaam en lief jongetje hebben. Altijd lief en blij, knuffels wanneer hij dat graag wilde geven en lekker gek doen. Liam is onze oudste zoon. Onze lieve draak die heel veel gezien en gevoeld heeft toen ik er ineens helemaal uit lag. Liam is een heel gevoelig jongetje van nu 8 jaar. Hij slaat alles op en vertelt niks. Tenminste, nu begint hij wat meer te vertellen, wat hij voelt en wat hij naar vind.

Effect van extra hulp

Sinds vorig volgt Liam therapie, bij een kinderpsycholoog. Zij is erg leuk en lief voor Liam. Stelt hem op zijn gemak en wij merken dat hij rustiger is geworden. Wij overleggen met hem wat hij nodig heeft en wat wij als ouders kunnen doen. Met onze grenzen… want hij moet wel gewoon, net als zijn broertje en zusje luisteren naar onze regels.

Maar hij heeft soms andere behoeftes, wanneer hij boos is dan laten wij hem. Geen discussies met hem aangaan en even alles laten rusten. In het verleden konden wij heel boos worden om zijn gedrag. Ik kon echt heel boos worden ( nog wel, maar anders).

Ik vond het vaak ook zo sneu als ik zo boos was geweest, omdat ik zelf ook vaak niet zo goed meer wist wat er gebeurd was. Ik zeg vaak, ik heb geen lontje meer.

Doordat ik zelf met Hersenz begonnen was, leerde ik daar al dingen doseren. Nu Liam therapie heeft, zie ik in hem ook een soort rust komen. Onze Liam komt weer een beetje terug. Onze lieve “grote draak”, ons Lampje (vindt hij niet leuk haha) maar hij groeit, hij is op de goede weg.

School is weer leuk, thuis wordt het steeds gezelliger en er is meer rust.

Zo zie je maar hoeveel impact iets kan hebben op een kind. En hoeveel je eigenlijk moet doen, om er samen weer te komen. Maar dat is niet erg, wij zijn met zijn allen op de goede weg!

Hoe ervaren jullie dit met jullie kind(eren)? Hebben jullie ook net als ik hulp gezocht?

Cynthe

Cynthe: Mijn NAH verhaal (deel 2): Het ziekenhuis…

Daar waren we dan… in het ziekenhuis.

Nacht 1, wat vaag allemaal en ik ben ook gewoon delen kwijt. Er kwamen allerlei mensen langs.
Ik weet dat mijn zus een keer op bezoek kwam met haar vriend. Ik kon gewoon mijn ogen niet open doen, zo zwaar was het. Ik heb het haar nooit gezegd. Maar ik, was zeker wakker, maar mijn lijf wilde gewoon niet. Dus sorry zus…Maar vond het fijn dat je er was. Mijn buurtjes kwamen langs, vrienden en familie, wil wel even zeggen dat ik dit heel fijn vond!

En dan mijn kindjes, mijn lieve kindjes…. Wat was dat moeilijk zeg. Liam was net 4 geworden in Oktober, ging net naar de basisschool. Hij heeft het bewust meegemaakt, dat mama daar in het ziekenhuis lag. Hij was boos, verdrietig en vooral bang dat mama niet meer terug naar huis kwam. Het heeft heel veel impact op hem gehad. En Jack was bijna 2 jaar, dat hebben we trouwens gewoon gevierd! Gewoon omdat ik wilde dat hij zijn feestje had! Ja, zo eigenwijs ben ik, niet lullen maar gewoon gaan. Hallo… wel mijn zoons verjaardag.

Maar goed, ik lag daar op een kamer met nog 3 andere. Een vrouw, zij was even ouder dan ik was. Zij was opgenomen, met waarschijnlijk een Tia. Een mevrouw tegenover mij, daar heb ik om gelachen en ook weer niet. Zij kwam van geriatrie… midden in de nacht moest ze plassen, gaat uit bed en wil bij het raam gaan plassen, vervolgens trekt ze haar infuus eruit en slingert deze rond de kamer….gevolg…. Overal bloed, jippie! De volgende ochtend wist zij niks meer.
Zo gek, Dit is mij zo bijgebleven. Terwijl ik heel veel al niet meer weet van die 5 dagen ziekenhuis.

Ik weet niet eens meer dat ik naar huis mocht. Dat ik thuis kwam en thuis was. Ik heb echt geen idee meer. Ik ben dat stuk kwijt, dat vind ik wel heel naar. Er waren zoveel mensen die mij geholpen hebben, mijn ouders, schoonouders, zussen en Rolf zijn oom Ruud!

Een paar weken na dat ik thuis kwam, toen ging ik revalideren…. Wordt vervolgd