Vandaag een gastblog van KG, 28 jaar, getrouwd en heerlijk ventje van net 3 jaar. Inmiddels bijna een jaar geleden twee cvas gehad (herseninfarcten, beide hersenhelften 1). Over haar ervaring, hoe zij erachter kwam dat er iets niet goed ging in haar hoofd.

‘Daar lag ik met mijn blije sokken, twee uur nadat ik had gehoord twee herseninfarcten te hebben gehad. 

Mijn hand weigerde te schrijven en typen lukte niet. Drie dagen. Drie dagen heeft het geduurd voor een collega in paniek begon te raken en mij dringend adviseerde even te bellen naar de huisarts. Ze hadden pauze. Anderhalf uur. Alleen in spoedgevallen mocht je bellen en mijn collega vond dat dat mocht. Maar zoals een goede spoedlijn betaamd was het al een aantal dagen aanwezig zijn van klachten geen spoed en dus hing ik netjes op. Ik wachtte een uur. 

Het was een lang uur want ik begon inmiddels alles bij elkaar op te tellen. Niet kunnen schrijven, niet kunnen typen, de meest lichte onschuldige plasluiers van ons kleine draak laten vallen, grip op de afstandsbediening verliezen en van mijn pook in de auto af glijden. En mijn mond. Die deed zo raar, een aantal dagen een tintelend en doof gevoel in mijn lip en daaromheen. Alsof er een dikke verdoving in zat, maar mn drinken bleef er gewoon in, dat dan wel. Mijn tong voelde ik bij elk woord dat ik uitsprak, alsof ik een borrel te veel op had. Maar een buitenstaander zal het niet waarnemen. En.. ik was al dagen intens moe, al voor de dag begon. 

Toen begon de paniek, nog wel onder controle. 

Check bij de huisarts

De huisarts wilde me direct zien. Ondanks verbod vanuit mijn werk naar mijn huisarts gescheurd (30 min rijden). Ik was tenslotte in dezelfde toestand naar mn werk gereden, dus ik kon ook prima terug. Onverantwoord achteraf. 

Allerlei standaard testen gedaan. En ik scoorde best goed. Mn hand hing er niet gek bij, ik liep nog goed en mn mond stond redelijk goed. Twijfels. Maar na overleg toch door naar het ziekenhuis, al moest ik wel even twee dagen geduld hebben. Niet auto rijden, wel werken. 

Bezoek neuroloog

De neuroloog deed dezelfde testjes en was best tevreden, maar vond het ook een gek verhaal. Geen acute paniek, wel een MRI. Al moest ik wel even twee weken geduld hebben. 

Omdat de professionals kalm waren, begon ik te twijfelen aan de ernst van mn klachten. De klachten werden minder, alleen mijn lip bleef vervelend en nog steeds intens moe, ondanks goede nachtrust. Het zal allemaal wel meevallen. 

Conclusie

Een maand later zou ik de uitslag krijgen, maar na drie dagen werd ik gebeld. 

In de auto. Met de kleine man nietsvermoedend in zn stoeltje. Op een uur afstand van huis. Alleen. Of ik even langs de weg wilde stoppen zodat ik goed kon luisteren. 

De wereld vertraagde, ik reed naar de dichtstbijzijnde parkeerplaats en luisterde naar de boodschap. 

Twee (kleine) herseninfarcten en een directe opname voor een onbekend aantal dagen. De molen in. 

Ik moest huilen want ik was dus niet gek. Het was geen stress (wat schijnbaar de eerste diagnose is waar mensen aan denken bij hardwerkende jonge mensen). Het was aanwijsbare schade in mijn hersenen, aan beide zijden, waarschijnlijk veroorzaakt door bloedstolsels, met enkele weken tussen de twee infarcten. 

En daar lag ik, 3 weken na de uitvalsverschijnselen waren begonnen, twee uur na het telefoontje en nadat ik mijn vrouw had gebeld, mijn ouders en zusje, mijn werk, ons mooie mannetje zelf op bed had gelegd, oppas had geregeld en mijn tas had gepakt. 

Met mijn blije sokken, wit met gekleurde stippen, lag ik op het speciaal voor mij gereserveerde bed. Aan het raam, de mooiste plek, Op de afdeling Brain Care’.