Hoe is het nu met...?, Maaike

Maaike: “ Inkijkje in mijn chaos”

Vorige week vroeg ik onze jongste dochter of ze ook weer mee wilde doen aan de avondvierdaagse. Ja dat is superleuk miem. Dus schreef ik haar in en afgelopen maandag was het zover. Ik sta op met een rare onrust in mijn lijf. Dat is niet zo bijzonder want zodra er dingen anders gaan dan ik gewend ben dan gebeurt dat. De hele dag ben ik druk met niks maar mijn hoofd draait overuren. Heb ik alles, is de aanmelding goedgegaan, zijn we straks op tijd, kunnen we het goede vak vinden. Allemaal kleine dingen waar ik geen grip op heb, superlastig en het vreet energie.

We vertrekken mooi op tijd en zoeken ons vak. Daar blijkt tot onze verbazing dat er niemand is. Bijna onmiddellijk slaat de paniek toe, heb ik het fout gelezen, zijn we te laat? Bij navraag blijkt dat onze groep al weg is. We sluiten dus bij een andere school aan en lopen een leuke route.

Dinsdag sta ik op met knallende hoofdpijn, zorgelijk. Want ik hield aan de hersenvliesontsteking zenuwpijn in mijn hoofd over als restverschijnselen. Daarvoor gebruik ik Butrans pleisters van 10mg per week. Een paardenmiddel maar het werkt en zorgt ervoor dat is de dagen goed doorkom zonder hevige pijn. Extra hoofdpijn daar kan ik niet mee omgaan. Gelukkig lukt het me om de rust te vinden door een paneeltje te maken met papier. De ergste pijn zakt weg en zo starten we de tweede dag. Bij aankomst blijkt dat er helemaal geen kinderen van onze school zijn. Roos loopt als enige vier avonden 10 km. Bijzonder. We sluiten weer aan bij een andere school en we genieten.

Woensdag begint met storm in mijn hoofd. Ik laat alles liggen en maak er het beste van. Dat lukt redelijk en we besluiten om met de individuele lopers mee te gaan. Dan kunnen we 15 minuten eerder starten en we vermijden de herrie van al die scholen. Het gaat als een trein, we lopen een prachtige route en genieten van de natuur.

Donderdag slotdag, de laatste avond eindelijk. Ik ben kapot, fysiek en mentaal. Huilen, paniek en onrust. Gelukkig schrikken ze daar thuis niet meer van. Het hoort erbij hoe vervelend het ook is. Vandaag laat ik ook alles liggen maar ben wel weer bezig met een naaiwerkje en een notitieboekje. We beginnen op tijd, onderweg staan mijn ouders met bloemen. Wat fijn om ze even te zien! We lopen door en in het park waar iedereen verzameld sluiten we aan. We gaan lekker achter de drumband staan en genieten want het zit er bijna op!

Roos straalt want die had het best zwaar zo nu en dan maar ze heeft het toch maar even gedaan. Topper!  Langs de route staan veel bekenden en Roos word bedolven onder de bloemen en snoep. Papa staat er en de andere pake en beppe. Wat een fijne afsluiting, we lopen door en aan het eind halen we die welverdiende medaille op. We fietsen samen naar de stad en we eten ijs om het te vieren.

Vandaag ben ik kapot, zo intens moe, dit gaat wel even duren voor het zich weer hersteld . Mijn lijf is uitgeschakeld mijn hoofd doet niets. Toch ben ik blij want het is gelukt!

X Maaike

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s