Gastbloggers

Gastblogger Nadine Smet over perceptie

Nadine liep in december 2011 zwaar hoofdletsel op tijdens een auto ongeluk. En hield hier hersenletsel aan over. Ze komt uit Wijnegem, in Belgie. Is getrouwd en moeder van een dochter.

Vandaag haar eerste blog, over welk effect hersenletsel kan hebben op je perceptie van dingen.

Perceptie

Uit een slaapstudie blijkt dat mijn slaapprobleem slechts perceptie is: ik maak netjes alle slaapfasen door, maar heb toch het gevoel dat ik de hele tijd wakker lag. Zal wel met de NAH te maken hebben zeker? Bij iemand met NAH kunnen dingen anders voorkomen dan ze zijn. Niet alleen slapen, maar ook horen en zien. Dat verloopt soms heviger dan het in werkelijkheid is.

Perceptie. Heel moeilijk te duiden. Afstanden worden ook vaak foutief ingeschat. Soms lijkt iets vlakbij, maar is het veraf. En vice versa. Iemand lijkt zodanig te roepen dat het lastig wordt voor mijn oren en dat is dan ook perceptie. Maar wel pijnlijk. Dat heeft mogelijk niets te maken met de NAH, maar met de problematiek aan mijn rechteroor, waar ik een hoorapparaat voor draag en waar ik op 19-jarige leeftijd aan ben geopereerd onder een verdoving, die toentertijd winterslaap werd genoemd.

Zo zijn er verschillende vormen van perceptie, die proberen te overheersen.

Regelmatig doet mijn bril niet wat hij moet doen: mij beter laten zien. Dat gaat zelfs zo ver dat er hoofdpijn optreedt. Dan vliegt het ding af. Perceptie.

Tijdens het oogonderzoek mocht ik een half uur in de ziekenhuisgang zitten met een nieuw samengestelde bril op mijn neus. Men wilde vaststellen of daar hoofdpijn op volgde. Tijdens dat onderzoek slaagde ik erin een selfie te nemen. Er trad geen hoofdpijn op.

Gerommel in mijn buik wijst erop dat mijn menstrustie eraan komt, maar volgens het laatste bloedonderzoek ben ik in de menopauze. De menstruele cyclus dienden de artsen via hormonentoediening terug op gang te brengen, want door de klap van mijn auto-ongeval, was dit gestopt. Wat in deze context geen perceptie is, zijn de opvliegingen. In het verleden dacht ik dat je een paar minuten per dag daar last van hebt. Nu weet ik dat zoiets uren kan duren. Geen perceptie.

Het huis verlaat ik niet zonder de zekerheid te hebben dat er een Dafalgan in de handtas zit, want je zou maar eens op pad zijn zonder pijnstiller. Hoofdpijn is bij mij dagelijkse kost. Denk ik. Als ik het goed en wel bekijk, heb ik écht niet meer hoofdpijn dan iemand anders. Da’s dus duidelijk ook perceptie.

Goed, noem mij dan maar een perceptionist.

Mijn koffieverbruik matigen en voldoende water drinken zijn al een goede stap in de richting van antiperceptie.

Ben jij ook zo’n perceptionist, die sinds de NAH denkt slecht te slapen of andere dingen te mankeren? Hoe ga jij daar mee om?

 

 

4 gedachten over “Gastblogger Nadine Smet over perceptie”

    1. Ik ken het ook. Ik denk soms ook dat ik amper geslapen heb en mijn fitbit vertelt heel wat anders dan. Misperceptie. Ik heb het ook met dromen, lijkt soms levensecht. Schijnt ook met letsel te maken kunnen hebben.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s