Kesty, Tips & tricks over leven met NAH

Grenzen stellen met hersenletsel, hoe doe je dat?

Als je hersenletsel hebt, herken je dit waarschijnlijk. Je kunt niet meer alles doen wat je deed voordat je hersenletsel had.

Ook ik niet. Natuurlijk ben ik nog steeds Kesty en qua karakter ben ik niet echt veranderd. Maar mijn leven is wel 100% anders geworden, sinds ik hersenletsel heb. Ik heb op Love your life in een blog al eens eerder uitgelegd, waar ik dan nu nog last van heb. Omdat je aan de buitenkant niets aan mij ziet.

Mijn energie is beperkt. Dus ik moet zuinig met die energie omgaan. Lukt dat? Nee, niet altijd. Ik ga geregeld over mijn grenzen. Ook nu, na 4 jaar nog. Maar ik doe mijn best. Elke dag weer. Als ik teveel en te vaak over mijn grenzen ga, verergeren mijn symptomen en raak ik oververmoeid. En dat is niet OK. Dus belangrijk om binnen die grenzen te blijven. Maar hoe dan?

Mijn persoonlijke tips om je grenzen te stellen:

1. Wat wil jij en wat wil jij niet?

Zorg dat het duidelijk is voor jezelf wat jij wilt. Wat vind jij belangrijk? Tijd met je kind, je partner of bijkletsen met een vriendin of helpen op school? Weet waar je prioriteit ligt. Als je dat helder hebt, kun je het ook beter duidelijk maken naar anderen. En je maakt het jezelf ook makkelijker met keuzes maken.

2. Hoe wil jij behandeld worden door anderen?

Wil je dat mensen rekening met je houden? Wil je wel gewoon uitgenodigd worden voor feestjes of vind je dat te confronterend en doe je liever iets apart met de jarige bijvoorbeeld. Zorg dat je dit voor jezelf duidelijk hebt en ook laat weten aan anderen die dichtbij je staan. Dan kunnen ze daar rekening mee houden en kom je ook minder in de verleiding om over je grenzen te gaan.

3. Verontschuldig je nooit voor jouw eigen grenzen.

Je hoeft geen sorry te zeggen als je niet ergens aan deel kunt of wilt nemen. Je hebt hersenletsel en dat bepaalt voor een deel hoe je nu bent. Je hebt er niet voor gekozen, maar hebt er wel mee te dealen. En dat doe je op de best mogelijke manier voor jou. Binnen jouw mogelijkheden en binnen jouw grenzen. Zonder sorry graag.

4. Zeg vaker nee.

Nee zeggen is niet erg. Ik vind het zelf ook nog heel moeilijk, maar door deze blog te schrijven, realiseer ik me weer dat ik dat vaker moet doen. Nee zeggen is niet erg. Als je nee tegen iets of iemand zegt, zeg je eigenlijk ja tegen jezelf. En dat is onwijs knap! Dat zou je (en ik dus ook) vaker moeten doen.

5. Leg uit waarom je een grens stelt.

Aan mensen die dichtbij je staan, kun je uitleggen waarom je bepaalde dingen wel of niet doet. Waarom je grenzen moet stellen. En keuzes moet maken. Begrip zorgt voor meer steun en van mensen in je inner circle is dat fijn om te hebben. Voor de rest natuurlijk minder. Niet iedereen hoeft je te snappen, onthoud dat goed. Ik heb zelf bijvoorbeeld een selecte groep moeders op de school van Isa op de hoogte gebracht van mijn hersenletsel. En de juf uiteraard. Familie en goede vrienden ook. Dat blijkt in de praktijk toch handig. Verder schaam ik me er ook totaal niet voor dus als het handig is vertel ik het, anders niet.

6. Houd het bij jezelf en praat in de ik vorm.

Om geen scheve gezichten te krijgen is dit wel een goede. Stel je bent op visite en de tv staat aan. Je vraagt of die uit kan omdat je anders snel overprikkeld raakt, in combi met gesprekken die gevoerd worden. Als men dan zegt, stel je niet aan, ik zet hem wel zachtjes, wordt je grens compleet overschreden. Je kunt dan beter zeggen wat dit met jou doet (‘ik raak hier erg overprikkeld door en beroerd en kan dan dus niet op dit feestje blijven’) in plaats van te zeggen ‘jij negeert mij en doet respectloos’. Trek je conclusies en leef je eigen grens na zou ik zeggen.

7. Gebruik de juiste lichaamstaal en wees zelfverzekerd.

Als jij je grenzen wilt bewaken, dan is dat jouw goed recht. Dus nee, je zeurt niet. Wees zelfverzekerd en praat ook zo. Dus niet, kan die tv misschien uit, als jullie het niet erg vinden, zou dan de tv uit kunnen? Je bewaakt je grenzen met een doel. En niet voor de lol. Dus formuleer krachtig en zelfverzekerd.

Grenzen stellen. Het is zo ongeveer het moeilijkste wat er is in het leven met hersenletsel. Vind ik tenminste. Want hoe weet je ook wat je grens is? Door schade en schande het te ervaren zou ik zeggen. Ieders grens is namelijk anders.

Ik hoop dat je wat aan mijn tips hebt!

Hoe bewaak jij jouw grenzen? Gaat dat je makkelijk af?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s